Seizoen 2010

Nultolerantie in Brussel

Het is ondertussen bekend dat er in Brussel nogal wat onveiligheidsproblemen zijn. Daar ga ik mij nu niet over uitspreken. Maar het verschil tussen de Nederlandstalige en Franstalige pers is toch frapant genoeg om even te bekijken: de Vlaamse pers heeft grootse aandacht voor het geweld in Brussel de laatste maanden - evenwel, in de Franse pers is daar weinig van te merken.

Wat Christian Laporte van La Libre Belgique uitkraamt op TV Brussel (01/02/2010) doet mij serieus de wenkbrauwen fronsen: "Wij hebben misschien de vergissing begaan te denken dat dat minder belangrijk was omdat die reacties vooral van Het Vlaams Belang kwamen, van LDD of van de Vlaamse Alliantie. [...] Dat stelt natuurlijk een heel electoraal probleem voor sommigen. Men wil soms de realiteit niet zien met zijn eigen ogen en denkt nog steeds dat zal allemaal zichzelf oplossen" (sic). Daarmee zegt hij onrechtstreeks dat de Franstalige pers fout was, dat ze bewust hun berichtgeving niet neutraal geven en rekening houden met politieke belangen. Een schande!

Beursverslag 27/01/2010

Weinig nieuws vanop de beurzen. Er wordt vol spanning uitgekeken naar de verhoopte persconferentie van Apple, en ook de appelmoesfabrikanten profiteren mee van speculaties (Materne +0.8%).
De financiële markten in China reageren nog steeds onrustig op het nieuws dat er mogelijk inside informatie zou zijn gelekt uit het waterreservoir van het Beursgebouw in Brussel. Beleggers reageren voorzichtig en Aquafin klimt vandaag 0.25% na de waterval van vorige week (-13%). Specialisten waarschuwen echter voor vriesweer.
De zoutprijs stijgt hierdoor, en de grondstoffen doen daardoor ook gouden zaken (goud +1.2%). De speculaties woeden ondertussen verder over Telenet, maar beleggers reageren voorlopig lauw op het nieuws (VTM: +0.1%). Bij VRT bekijken ze voorlopig de kat uit de boom (KitKat -1.2%).

Ghettoblaster

De zigeunervrouw die haastig rammelend met haar potje om geld vraagt wimpel ik af terwijl ik naar het station wandel. Ik geloof na een of ander onderzoek niet meer dat ze in een bende opereert. Maar hun stijl van onbeleefd geld afsmeken zint me niet. Als er ne kleine bij hangt nog minder. Even verderop werp ik een duo muzikanten wat kleingeld toe. Er zat schwung in hun muziek. Ge moet er wat voor doen, denk ik dan.

Een kwartier daarvoor liet ik nog nieuwe pasfoto's afprinten. In zo'n klein winkeltje waar geïmporteerde gsm's te koop staan en waar afpingelen blijkbaar een vaste gewoonte is. Zondag liet ik daar foto's nemen, maar de Mohammed van dienst wist me te vertellen dat 'peut-être la photo a été prise de trop loin donc elle pourrait être réfusée'. Bedankt, vriend! Ik sloeg de kopgrootlimietparameters er dan maar op na en keerde daags nadien (voor de grote trip terug naar Limburg) terug met de vrolijke zin 'désolé chef, on a réfusé la photo!'. En zodus kreeg ik zonder afpingelen in totaal 12 foto's voor mijn geld. Shukran.

Daarna vroeg een alternativo met een ghettoblaster nog op een originele manier om geld: 'un grand billet pour moi?'. Mooi geprobeerd, lach ik binnensmonds. Die rakker naast u heeft ooit m'n halve hamburger gekregen. Een half uur later vroeg die gast opnieuw een hamburger. Ge moet niet denken dat hij mij heeft uitgenodigd voor een ghettoblasterfeestje!

Daarna nam ik nog eens de trein met de stroom van pendelaars en keerde naar het ouderlijk dorp, alwaar er helemaal geen volk op straat stond te bedelen. Bij nader inzien waren er zelfs geen voetgangers in het centrum. En in die doodsheid stapte ik het stadhuis binnen, alweer ik Maria van het onthaal een goede avond wenste en Francine van de burgerlijke stand mijn foto toestopte. Op het scherm langs de kerk verscheen er in rode leds 'kijk deze avond naar Tessenderlo TV'. Ik vroeg me af wat er te melden viel, en verlangde terug naar de stad met Franstaligen, zwervers en muzikanten.

Klaarhelder

Zaterdagavond moest ik mij ten ruste leggen, om zondag fit en wel de trein richting Eupen te nemen, alwaar vriend Simon met zijn voiture mij zou meenemen richting het hoogste punt van België om daar een ski-prestatie neer te zetten. We schrijven ondertussen zondagavond op de kalender, en bij deze wens ik Simon te bedanken om mij met zijn voiture te komen halen op het hoogste punt van België om daar een ski-prestatie neer te zetten.

Zodus legde ik mij zaterdagavond ten ruste met mijn twee trouwer buurvrouwen aan mijn zijden geknust/gekleefd. Vaak wordt mijn mannelijke lichamelijke aanwezigheid misbruikt omdat ik op eenzame winteravonden de enige man op kot blijk te zijn. Ik ben echter - tegen de verwachtingen in - een meewerkend slachtoffer. We kraakten een fles Oxfam-wijn (daar houden de dames van!) en keken de film 'Requiem for a dream', een film die eenieder zou moeten gezien hebben in zijn middelbare schoolcarrière.
Opeens herinnerde ik mij klaarhelder dat ook ik deze film gezien had tijdens mijn schooltraject in het gerenommeerde Pius X college te Tessenderlo. Ik zat toen naast Stijn en ik weet nog goed dat we het tijdens de film uitgebreid hadden over de risico's van put-opties en de mogelijke opportuniteiten van aandelen uit het Verre Oosten. Ondertussen is Stijn mijn private banker, en hebben we nog vaak discussies over de financiële markten in het Verre Oosten.
Mijn gedachten dwaalden verder af, en zo vergat ik haast dat er naast mij twee blonde vamps lagen te schuifelen!

Het leven mag toch eens overdreven worden, toch?

Tresor

Om het leven boeiend te houden, moet een mens al eens afwisselen. Vraag maar aan Tiger Woods.

Dit jaar vieren we nieuwjaar in Berlijn. We, dat zijn Paco (de expat), Alex (de partyman) en ikzelf (de gelukkige). Berlijn ken ik ondertussen al wat, herinnert u zich mijn avontuur in 2007. Twee weken geleden was ik hier zelfs nog voor zakelijke doeleinden.

De eerste dagen plezierde ik mezelf met grootse wandelingen doorheen het grootse Berlijn. Met de camera in de zak - vasthouden zou geleid hebben tot aangroeiverschijnselen ten gevolge van extreme koude - stapte ik gezwind door de tweede grootste stad van Europa.

De eerste avond raakten we verzeild in de Magnet-club, een plaats waar het Berlijns rockend volk komt... rocken. Op zich niet onze smaak, maar de duisterheid en wat Duits bier deed alles vervagen naarmate de avond vorderde. De volgende avond verzeilden we in de Tresor, een oude elektriciteitscentrale die nu dienst doet als technotempel. We moesten er een uur voor in de dwarrelende sneeuw staan schuiven, maar het loonde de moeite. Aftellen deden we uiteindelijk zoals gehoopt aan de Brandenburger Torr, maar in de uren ervoor schoten we onze kleine vuurwerkstokken nog her en der door de lucht. Het terras, de bushalte, het kruispunt; overal lieten we ze knallen. Voor de Reichstag genoten we van een veel te goedkope televisieshow, maar des te meer van de Duitsers, het bier en de meezingmuziek: alles was aanwezig. Mijn longen bliezen mijn stembanden schor, we lieten ons leiden door een springende massa mensen die 2010 al kussend ingingen. Het was heerlijk, het was waarvoor ik gekomen was.

En zo amuseerden we ons. Het waren lange nachten, korte dagen. Overdag wat gaan rondtoeristen, 's avonds goed gaan eten en 's nachts heerlijke muziek gaan bedansen. Toen ik terugkwam, stelde Brussel even niets meer voor. En toen kwam ik jou tegen, en was Berlijn bijna vergeten.

Arcadofilie

Een doordeweekse dag in december, het schrijven veelal niet waard. Maar wat voor u een depressieve koude dag moest lijken, bleek voor ondergetekende een revelatie van jewelste. Ik nam de metro richting Anderlecht, alwaar playbelgium een beurs had verschanst in een diepe kelder.
In de kelders van Curegehem kreeg ik de drugs van nostalgie te voelen. Geluk, vriend, maal drie. Weet ge, als ge als 25-jarige sukkel nog eens hard moogt tokkelen op arcadespellen, consoles en zakmachientjes gelijk vroeger, dan voelt ge u meer dan gelukkig - en oud anderzijds. Het was een heerlijke ondergesneeuwde avond zoals er te weinig zijn; een artificieel door computerbakken opgewarmde kelder, een walhalla aan spelletjes. Ge zou denken dat ik een freak ben, en dat ben ik ook. Maar wat deed u dan, op die doordeweekse dag in december?

Doe ne keer iets terug!

Het Instituut voor Samenleving en Technologie (IST) van het Vlaams Parlement laat momenteel een studieopdracht uitvoeren over Intelligente en Innovatieve TransportSystemen (ITS) door TRITEL en Technum (Resource Analysis). Intelligente Transport Systemen zijn technologische hulpmiddelen om het verkeer en transport optimaler, veiliger en beter gepland te doen verlopen. Voorbeelden van ITS zijn gekende toepassingen als navigatiesystemen (GPS) en digitale borden langs de weg waarop verkeersinformatie gegeven wordt, maar ook minder gekende toepassingen zoals bv. technologie die zorgt voor zelfsturing van voertuigen.

Het Instituut voor Samenleving en Technologie wil aan het Vlaams Parlement gespreksstof aanreiken voor een discussie over het in gebruik nemen van dergelijke technologie in Vlaanderen. Daarbij wil men niet enkel de stem horen van experten, maar ook deze van de uiteindelijke gebruiker van deze technologie: de burger.

Daarom wordt er momenteel een burgerpanel samengesteld. Dit panel zal gedurende 3 samenkomsten in de periode januari-februari 2010 informatie krijgen over ITS en de verschillende aspecten die verbonden zijn aan de ingebruikname van ITS bespreken. Op basis daarvan wordt een rapport opgemaakt met aanbevelingen dat overgemaakt worden aan het Vlaams Parlement.

Meer informatie over het onderzoek en de rol van het burgerpanel kan het volgend document teruggevonden worden: Burgerpanel Intelligente Transportsystemen.

Bent u geïnteresseerd om deel uit te maken van dit panel? Stuur dan een e-mail naar wve@resource.be met vermelding van naam en contactgegevens. U zal vervolgens in de komende weken gecontacteerd worden voor verdere informatie.

---

een project van (ook) uwer trouwer schrijver,
Dimitri

Mijn jobvooruitzicht in 1958

Ceci n'est pas un blogpost

Zondagnamiddag, ik bezoek het museum van de surrealistist-humorist René Magritte. Om zijn werken te bewonderen, moet men op voorhand een reservatie vastleggen. Ook vandaag was het museum 'sold out'. Wat een gekke toestanden. Ik zou bijna denken dat de mensen tegenwoordig niet meer weten wat te doen.
Toen ik na het bezoek de verkoopster van de biowinkel buiten een sigaret zag opsteken, had ik genoeg surrealistische zaken gezien. Ik trok mij terug op het appartement, waarna ik een diploma vervalste door wat punten omhoog te krikken en de 'niet' van 'niet geslaagd' digitaal wegtippexte. Omdat de buurvrouw haar ouders een andere versie van de waarheid wil voorhouden. Maar ze doet haar best, neem ik aan, en ik krijg later dan weer een etentje teruggeschoteld, waardoor de hele wereld mij deze schriftvervalsende daad zonder twijfel vergeeft. Wat een zotte dag.