Europatrip (2)

München bleek de stoutste verwachtingen te overtreffen. Rebecca, een icoon in het nachtleven van de door de Polizei-gecontroleerde stad, trok ons elke avond mee naar culturele evenementen in het Duitse nachtleven. De ene dag genoten we van een optreden (zie vorige post), een dag later stonden we in een club te shaken, de volgende dag vierden we samen met tienduizenden andere mensen de 850e verjaardag van München. Wanneer de regen begon te vallen aan de elektro-stage, flipten de Duitsers massaal door, alsof ze een wereldoorlog hadden gewonnen. Het hierna volgende optreden van Mediengruppe Telekommanda was meer dan superbe te noemen. De enkele drankbekers die we ter plaatse vonden, leverden ons zelfs nog wat Euro´s op, waardoor feesten opeens winstgevend bleek.

Het hoogtepunt te München was echter het festival "Greenfield". Enkel dikke elektronische muziek, met als headliner Sven Vath - voor de niet-kenners:  een van de allergrootste Techno-dj´s ooit.

We kwamen nog maar aan op het festival (waar we gratis binnen mochten wegens onze namen prijkend op de guestlist) of we kwamen twee fotografen tegen die we op voorgaande feestjes al een paar keer ontmoet hadden. Twee VIP-bandjes werden ons alzo gegeven. Een paar ogenblikken later stonden we zowaar naast Sven Vath op het podium, met voor mij een paar duizende feestvierders!!! On-ge-looflijk :)  Geluksfactor +1000!

Na dit feest besloten we dat München ons alles had gegeven wat het had te bieden, waarna we op een halve dag liftgewijs in Lausanne aankwamen. Een prachtige kleurrijke stad aan de Zwiterse uitloop van de Alpen. Vanuit onze uitvalsbasis, een camping aan het meer, verkenden we in twee dagen de hele stad.

Daarna hadden we alweer de chance een camionnet tegen te kunnen houden die naar Milaan reed; over de Alpen! De Italiaanse chauffeur in kwestie bezorgde ons klamme handjes, niet voor niets reed deze man dan ook gemiddeld drie keer sneller dan de plaatselijke snelheidslimiet. Na wijze Belgische raad van twee ervaren lifters, reed de man gelukkig merkelijk trager. Behalve op de rechte stukken, waar de topsnelheid van de cammionet werd behaald. Ondertussen stak onze bagage in een laadruimte die normaal voor honden was bedoeld, gelukkig werd alles netjes in speciale pakken gestoken waardoor we nu slechts 'een beetje' naar hond stinken...

Zo, dit schrijvende vanuit een zonovergoten Milaan, vanuit het appartement van een rijke Milanees, groet ik u allen en laat u weten dat alles leuk, vlot, veilig en zonnig verloopt!

Grafisch verslag.

Eerste foto´s online. More is yet to come. Kuuk-kuuk.

Random atmosphere pictures

Ganz Hercules

De eerste stappen richting het avontuur werden gezet in een tankstation dicht bij mijn woonplaats. Een aanhoudende zee van regen en nauwelijks vrachtwagens, dat hadden we nu ook niet verwacht. Het duurde niet lang of we werden meegepakt door twee tetterende Hollandse grieten. Die hun wagen had het nog maar net begeven en reed op gas, maar een klein uurtje later stonden we toch al in Duitsland. Een koppel bracht ons vervolgens tot Aken, en een camionnete met twee Duitsers voerde ons tot een 200 km voor Nürnberg. Onderweg maakten we nog een korte tussenstop, waarbij de Verkehrsambtenarei van Güterenverkehr en de Polizei ons van de weg haalden wegens iets te snel gereden op het verkeerde rijvak - ofzoiets. Nou ja, ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om naast de Autobahn een pläsken te doen.
De laatste 300 km werden in sneltempo afgelegd in een dikke VW 4x4, die gemiddeld 170 over de Deutsche Bahn vlamde. Aldus kwamen wij vroeger dan voorzien in de culturele stad München aan, waar we werden verwelkomd door Rebecca. Hierna besloten we wijselijk te gaan feesten, en een optreden mee te pikken van Hercules and love affair. Which was... ganz geil.

Start!

Nieuwe kleur alhier, want de échte zomer is begonnen!
Woensdag vertrek ik al liftend met mijn copain Graham richting Adriatische kust. Om correct te zijn: München, Zürich, Frankrijk, Monaco, Milaan, Piacenza, Toscane, Dubrovnik, Budapest, Kroatië, Montenegro, Belgrado en Griekenland worden gedurende een kleine twee maanden vakkundig door ons bezocht.
Een gans plan, een grote zak, en veel zin voor avontuur. Het resultaat leest u hier, natuurlijk. Stay tuned!

Verzoekjes

Strobot-hair-salon-test 1

Vandaag besloot ik wat aan mijn uiterlijk te doen. Tot deze conclusie gekomen zijnde, liet ik bij Optiek Persoons mijn bril terug bijschroeven. De service is daar altijd goed, en met mijn ge-re-tunede bril zag ik aldaar dat mijn haar een beurt verdiende. Tom, mijn vaste kapper sinds jaar en dag, bleek afwezig en ik besloot de Kreatos eens te onderwerpen aan de allereerste Strobot-hair-salon-test.

Na een twintigtal minuutjes boekskes lezen, werd ik door een van de plaatselijke grietjes (om een of andere reden werken daar altijd sexy poppemiekes) gevraagd om een checklist in te vullen met m'n naam, adres en andere privacygevoelige toestanden (-1). Daarna mocht ik plaatsnemen achter een wasbak, waarna een knap mieke mijn haar waste. Ze zei feitelijk niets buiten "zit je goed?" en ik moest mij omdraaien om te kijken wie er feitelijk aan mijn haar ging zitten (-1). De hoofdmassage die volgde, was vrij wild maar daardoor waarschijnlijk wel effectief (0). Na dit helse avontuur zat ik opeens aan de spiegel, waarna een goedgemutste blondine mij vroeg hoe ze mocht gaan knippen. Nou, dat bleek een sociaal geval te zijn! Babbelen kon ze goed, interesse tonen eveneens. (+1)(+1) Ze bood mij eveneens een drankje aan (+1). Het knippen zelf was van hoogstaande kwaliteit, en ik was dan ook uiterst tevreden van haar kunsten (+1). Daarna werd mijn haar nogmaals gewassen (+1) en hierna vroeg ze of ik tevreden was van het resultaat; ik vroeg haar even mijn 'fashen' bij te knippen, iets wat ze met veel overgave en een mooi resultaat deed (+1). Tot slot mocht ik afrekenen bij een ander meisje, en werd ik 'voor de laatste keer hé' (+1) nog bestempeld als een student, waardoor ik maar €18.31 betaalde (+1).

Kreatos Tessenderlo is dus zéker een aanrader, prijs/kwaliteit/service: 17/20!
Tot zover de eerste Strobot-hair-salon-test.

kort

Als het leven eenvoudig was
dan vormden we een cirkel

ir.

Zo, dat was het dan. Zes jaar zwoegen om dan uiteindelijk die twee lettertjes voor m'n naam te krijgen: ir. D. Strobbe. Voila, zie je wel dat ik het kon.

Met veel tam-tam en speeches werden we de wijde wereld ingestuurd. Ik vertrek alvast een dag naar Werchter en kijk uit naar mijn lange vakantie. Ahoi!