Laatste feestmaal.

Met rasse schreden is het einde van het Leuvenavontuur aan zijn einde gekomen. De uittocht van studenten is alwéér begonnen en deze keer pakt ook ondergetekende dra definitief mijn biezen.

Een paar dagen geleden werd ik nog uitgezwaaid door de directeur van ons studentenhuis, een halsstarrige man die het geduld met studenten doorheen de jaren heeft verloren. Mensen trachten buiten te gooien en een huisvestingsdienst die dat verhindert, dat is gezichtsverlies lijden en dat is natuurlijk 'n mopje op zich. Daar lachen we niet mee. Wat hij niet doet, is mea culpa slaan, met deuren slaan doet hij echter wel. En dat was dan ook waarschijnlijk het laatste wat ik ooit van hem zal horen: een slaande deur. Alzo verdween ik vrolijk in de gang.

Gisteren was het overgrote deel van de vrienden hier nog aanwezig, en hebben we menig fles gekraakt. Het jaar eindigt zoals het begonnen is, met het verschil dat ik dra een stevig vel papier meer zal hebben. Ja, zo is het leven. En dat hebben we verdomme graag.

Dra

Zozo, indien er zich geen zotte toestanden voordoen, leg ik dra mijn laatste examen af aan de universiteit, krijg ik iets later mijn diploma en ga ik nog iets later gaan werken. Word ik nu oud ofzo? Ik denk dat er deze weken nog wat pintjes zullen vloeien... ;-)

Tip.

Hollanders

Een halve dag geleden dacht ik nog: er is niet zo zalig als met een paar maten te gaan discozwemmen na een goed examen. Aldus vertrokken we gezwind naar het stedelijke zwembad. Voorgaande mening kon ik echter niet zo snel als gehoopt gaan toetsen, aangezien het fenomeen 'discozwemmen' enkel op de eerste woensdag van de maand blijkt voor te vallen. Een spontane onderhandeling met de plaatselijke witte-t-shirt-badmeesteres ('hey, zet de disco eens op') leverde niets op - mijn witte torso had daar misschien vaag iets mee te maken.

Derhalve wij niet groepsgewijs konden discodansen, besloten we na een oninteressante doch niet onaardig korte discussie uiteindelijk te gaan 'baantjes trekken' - wat mensen tot mijn grote verbazing doorgaans doen in het zwembad (get a life!!). Ik gooide echter snel spreekwoordelijk de handdoek in de ring, want mijn zwemcapaciteiten zijn tegenwoordig ondermaats en spartelend te noemen. Gelukkig was ik in het water omgeven door een team specialisten, zodat ik nu reeds beter kan crawlen dan eenieder. De badmeesteres keek en zag dat het goed was. Aldus vroeg ik haar ten huwelijk, een plan dat geen concrete gevolgen opleverde. Ik droop al druppelend af.

Een paar uur later, toen alle normale mensen al lagen te slapen, besefte ik maar al te goed dat er in het leven niets beters bestond dan een gebakken rijpe banaan met chocoladesaus eroverheen te nuttigen. Er was niemand die mij kon tegenspreken, en ik had bijgevolg dus weer eens andermaal gelijk. Edoch, mijn avondmaal bracht daar verandering in: ik herzag mijn voorgaand besluit en dacht: er bestaat niets beters dan gewoon een lekkere kerstomaat te eten.

Al deze gedachtes tesamen maakten van deze dag een ware topdag om nooit meer te vergeten. Binnen luttele ogenblikken denk ik zeker dat er niets zaligers is dan na zo'n zalige dag eens zalig te gaan slapen. Wat die Hollanders eigenlijk in de titel staan te doen, weet ik ook nog altijd niet, maar het feit is dat ik mij vandaag eveneens - al dan niet onterecht - als een kampioenenploeg voelde.

Car dance!

http://www.garagetv.be/video-galerij/stubru_cardance/Dimitri_Strobbe_Simon_Boel_en_team.aspx?CommentPosted=true

via stubru.be -> cardance



Gelieve op ons te stemmen! (eerst even registreren)
We kunnen een auto winnen!