Fritzl

Terwijl u slaapt schrijf ik dit. De nacht wordt door mij genoten en ik overpeins de dag. Buiten woorden die stelselmatig in mijn thesis komen gefladderd boeit mijn leven minder dan u zou durven vrezen. Hoewel de tennisballen deze namiddag stevig heen-en-weer gemept werden en de zon aanlokkelijk aan mijn open raam stond te dringen, werden mijn weinige pauzemomenten binnenshuis opgevraagd door een blacklight-blauw aquarium hier op kot - en zijn bewoners. Want sinds een dikke week hebben we hier een vis, die we - hoe zou u zelf - niet lang alleen konden laten rondzwemmen.
Vandaar hebben we sinds een iets minder dikke week nog twee speelkameraadjes extra bij onze aquatoop gestoken. En wat rivierzand. En wat stenen. En wat schelpen uit Dubai. En een terracotta pot. En een plastic afdak. En wat zuurstofplanten. En een kindersurprise-verassing. En een filtersysteem, met een fonteintje. En erbuiten een blacklight. En een spot. En een webcam. Tegenwoordig zijn deze drie vissen - ze heten Isabelle, Boecks (aka 'mottige vis') en Fritzl ('steeds op zoek naar kelders') - de enigen die niet vragen wanneer mijn thesis af moet zijn. Geef me nog een weekje, vrienden, en ik stop er mee. Want terwijl u slaapt, schrijf ik verder.

De verkeersdeskundige legt uit

Ik heb het gisteren nog geschreven en voorspeld op de blog van Beeckman; de verwachte files bleven uit.
De verklaring is simpel:

1. De NMBS staakt.
2. Monsterfiles worden voorspeld.
3. 1/5 blijft thuis.
4. Minder dan 1/5 neemt normaal de trein.
5. Absoluut zijn er dan minder mensen op de baan.
6. Bovendien loopt de ochtendspits ook meer verspreid, omdat mensen files verwachten.
7. Er zijn minder files.

Dit levert trouwens een duidelijk bewijs dat beprijzingen op een effectieve manier files kunnen terugdringen!

Evolutie?

In die tijd, toen computerschermen net meer dan twee kleuren begonnen weer te geven, was ik een klein zot mannetje. Ik weet nog dat ik tijdens de grote vakantie opstond om op een dag zoveel mogelijk aan dat schermpje te kunnen zitten. Eerst ging het mij vooral om de spelletjes; prince of persia, sokoban, keen. Spellen pasten toen nog op een diskette, iets wat mijn computer tegenwoordig al niet meer in zich gedreund wil krijgen.
Later begon ik te programmeren, in QBasic; dat is een programmeertaal die ge kunt vergelijken met de 'notepad' onder de words. Vrij basic, dus.

Ondertussen ben ik 24, een groot zot mannetje - en sta ik nooit meer vroeg op. Maar om die leuke vogelfluiters niet te missen, blijf gewoon tot 's morgens wakker. 's Nachts plak ik dan ergens aan een computer, maar nu is dat om thesisgewijs te programmeren in Matlab. De data die ik daar genereer, past al lang niet meer op 1000 diskettes. Dat is allerminst hip te noemen, maar 'n burgie worden doe je maar één keer, en volgens mijn planning is dat: zeer binnenkort. Vandaar: thesis! Thesis!

"National TV"

Als u dacht dat, na onder beschreven avontuur, de wonderen de wereld wel uit zouden zijn, heeft u het grondig mis.

Nog geen dag later krijg ik van Graham het bericht dat een deel van onze commercial-clip-dance, die ze van ons op Wallstreet hebben opgenomen, wordt uitgezonden op NBC (reclame bij 'The Office') en enkele andere national TV's. We passeren de revue naast 4 andere dansers, die ook allemaal een zotte touchdown-dance doen. Na deze vier ziet u opeens twee Belgen die door elkaars benen kruipen. Beeldmateriaal kan ik u (nog) niet tonen, helaas.

We zeggen er natuurlijk niet bij dat we met deze memorabele actie elk 5$ hebben verdiend. Dit is nu al de tweede keer dat we op TV komen in Amerika; dat zullen de fans van Soulja Boy ook al wel gezien hebben:

Brandweer spelen in Alma3

Het gebeurt niet elke dag dat je staat aan te schuiven in de alma en dat je favoriete frietenschepster vlak voor 't aan jou is je vertelt dat de keuken sluit. Ik vroeg dus verbaasd: "waarom?". "Ja, want 't is brand in de keuken".
Op datzelfde ogenblik komt Tanja hoestend naar buiten: "veel te veel rook, kom, iedereen naar buiten!". Een paar seconden later de chef-kok: "oei oei, brand, hoe moeten we dat blussen?".
Aangezien niemand echt aanstalte maakte om de brand te gaan blussen, besloot ik m'n RSQ-tshirt voor m'n mond te nemen en de keuken in te gaan. Op mijn sleffers snelde ik naar binnen en zag daar 'n groot vaattoestel branden. Ik liep terug, vond een paar meter verder een brandblusapparaat. Ik deed m'n tshirt in m'n mond, liep binnen met het brandblusapparaat en spoot de poeder gezapig richting brandhaard.
Buitengekomen gaf boven en onder genoemde serveuse mij een knuffel, waarna ik de toesnellende brandweer instructies gaf om de weg naar de brandhaard te vinden.
Hierna vertrok ik naar een andere eetgelegenheid, want ik ik had nog steeds honger.

Emoticons

Onlangs kwam ik ze weer tegen; zo'n kudde emo's. De vermenselijking van de suicide bunny's, zeg maar. Ze dragen zwarte kleren en zwart-witte all-stars getagged met quotes van hun favoriete emo-artiesten (lees: Tokio Hotel) en ze zijn vooral zéér depressief, wat op zich wel te begrijpen valt. Hoewel ze zich emo noemen, hebben ze geen emoties en lopen ze er altijd mateloos ongeïnteresseerd bij, wat op zijn beurt weer deprimerend werkt voor hun vrienden. Deze vrienden nemen ook foto's van elkaar met wegwerptoestellen, zodat hun zelfverminkingen of 'aandachtskrasjes' dan ook minder opvallen.

Om hun emoties te verbergen, laten ze hun haar groeien voor hun ogen, die ze op hun beurt weer coveren met een laagje (zwarte/paarse/roze/rode) make-up. En dat brengt ons meteen tot hun geaardheid, want aangezien het verschil tussen meisjes en jongens vaak onduidelijk wordt, zijn de meeste emo's dan ook standaard biseksueel.

Ik besloot een schets te maken in paint en photoshop, kwestie van u een idee te geven van typische emo-uiterlijken en emo-gesprekken.


Meer gedetailleerde informatie vindt u in oncyclopedie. Lees ook eens 'hoe word je emo', voor de geïnteresseerden of -deprimeerden.

Talent

Af en toe moet je eens googlen achter je eigen naam, kwestie van te weten welk surf-vuil je overal achterlaat. Daarnet dus even gaan kijken waar mijn naam zoal opduikt.
Schrok ik me even 'n hoedje!
Blijkbaar ben ik 'n voetbalspeler, fit en aangenaam - doch oneerlijk. Echt talentvol ben ik niet, want dit seizoen heb ik nog geen enkele goal kunnen scoren. Misschien had ik dan toch moeten meedoen aan de jenevervoetbal deze week... of iets minder liggen trippen met Peter ;)