Kerstverhaal

Op kerstavond vertellen mensen vaak verhalen aan de kleine kinderen in de familie. Ook ik vertel aan het kerstvuur al eens een verhaal. U zou kunnen repliceren: 'maar u heeft toch helemaal geen kleine kinderen in de familie?' - Ja, dat is waar. Maar leeftijd hoeft geen klassebak te zijn om kinderen van grote mensen te onderscheiden.
Mijn kerstverhaal begin ik altijd met de woorden: "Lieve kinderen". Hoewel ik dat niet meen. Kinderen zijn blijters, schijters en bijters. Maar de ouders, die even verderop aan het verdrinken zijn in de wijn, knikken na zulke ouverture goedlachs. Schoonouders, je moet ze weten te bespelen. Voor eigen ouders is een andere strategie nodig. Het verhaal vervolg ik dan vaak met "In mijn tijd, toen er nog dikke computerschermen waren." En dat is waar, dat is niet gelogen. Het kinderpubliek van tegenwoordig beseft maar al te weinig dat het kleine LCD-schermpje op hun GSM een uitvinding is door het noeste werken van hun 'generatie ouders'. Ik zou zelfs kunnen zeggen: "In mijn tijd, toen er nog dikke computerschermen waren die slechts twee kleuren konden weergeven". Ook dat is, andermaal, niet gelogen. Ik herinner mij nog dat ik Prince of Persia speelde op een oranje-zwart scherm. Ofwel deden mijn ouders toen serieuze pillen in mijn eten - iets wat ik eigenlijk niet volledig onwaarschijnlijk acht.
Maar laat ik het houden op "In mijn tijd, toen er nog dikke computerschermen waren."
We leven nu eenmaal in een tijd waar er steeds minder mensen zijn die dit kunnen zeggen. Helaas, de generatie ouderlingen die nog naar hun TV moest stappen (ook ik behoor er toe) om van zender te veranderen, is aan langzaamaan aan het uitsterven. Gebeure dat niet vanzelve, dan komt een al te enthousiaste verpleger hen wel ter hulp met een gratis insulinespuit. Insuline die ik, beste kinderen, af en toe al eens zélf transporteer naar ziekenhuizen. Naar ze zelf zeggen, om te experimenteren. Ook dat is niet gelogen, lieve kinderen. "Deze lieve man kan wel eens rechtstreeks verantwoordelijk zijn voor de dood van Omie of Opie."
Vaak begint er dan één kind te blijten. Omdat ik ooit een watervallend kind heb meegemaakt (in de speeltuin, op zijn bakkes na mijn al te enthousiaste swung aan zo'n draaimolen), weet ik hoe ik hier gepast op moet reageren. Ik geef het kind dan ook een harde slag in het gezicht. Dit om te verhinderen dat de rest van de luistergroep ook begint te wenen - en dan heb je voor de rest van de familie natuurlijk afgedaan.
Het toedienen van slagen verandert in de loop van het leven danig. Een kleine begrijpt 'het waarom' van het slaag krijgen: niet wenen als een volwassene een kerstverhaal vertelt. Op mijn leeftijd is die betekenis helemaal anders; een klets op de poep ontaardt dan, mits de juiste geslachtskeuze, in een wilde sekspartij. De leeftijdsgrens waarop dit 'verschil in ervaring' gebeurt, is moeilijk te bepalen. Sommige pedofielen hebben die grens nog steeds niet gevonden.
De enige keer dat ik een minderjarig meisje binnendraaide, is alweer lang geleden. Ik was toen zelf nog minderjarig. Het jonge hertje van een aantal jaar geleden, tel ik niet mee. Ik was toen toen wat dronken, en zij beslist ook.
Maar dat verhaal, beste kinderen, is voor een andere keer. Als ik volgende kerstmis nog haal. Want kerstmissen, lieve kinderen, daar ga je er maar maximaal vijftig actief van beleven.
Slaapwel!

Vreemde mensen...

Zo zie je maar, vreemde mensen op Facebook...

Gewoon een gewoonte

Een gewoonte is al geen gewoonte meer als het de laatste keer is. Dat vind ik er toch van. Zo besefte ik daarnet, bij het dichtslaan van mijn kotdeur, dat dit hoogstwaarschijnlijk het laatste voorlaatste semester van mijn studiecarrière zou betekenen. En of ik me daar nu goed of slecht bij zou moeten voelen, daar stond ik niet bij stil - want ik moest mijn trein gaan halen.
Gelukkig had deze trein wat vertraging zodat ik verder kon denken over voorgenoemde gedachtegang, iets wat ik eigenlijk niet gedaan heb.
Nee, het was me te koud. En gepakt en gezakt met al mijn spullementen wachtte ik op de trein. Het was een koude maar voldoende voldoenende week; twee presentaties, een paper en een verdediging van een werkje. En een vrij scheve kerstafzuip. Sommige gewoontes zijn nu eenmaal een laatste keer mogelijk...

Zus

Mijn zus op de radio! *trotse broer*

Aan de tijd

Tijd verdor mij verder
droog mijn
tot kalk verstopte aders
in mijn hart
en laat de liefde zwijgen, toe
Ik schreeuw in de dornis
weerklink in een woestijn
Krijs alleenzaamheid
bekerf mijn huid
die mijn
ontgoochelde ik
bijeenhoudt
Tijd verdor maar verder
Barst
Tijd, gun me tijd,
en laat me wakker worden, later.

Blauw pulletje weg...

Ik ben mijn dierbaar blauw pulletje kwijt... :-( Graag een seintje als je 'm hebt gezien of gevonden! Hier een foto van mijzelve met de bewuste jacket:

Nieuwe miss België blijkt Tjechische ex van dM3

Ik viel daarnet zowat van mijn stoel toen ik vernam wie de nieuwe miss België was geworden. Alizée, mijn Alizée Poulicek. Een ex waar ik tevreden mag van zijn. Een lieveke. Toen ze hier aankwam, kon ze nog geen Nederlands. Dat kan ze nu nog steeds niet. Maar dat gaf niet, ik zag haar graag hoe ze was: mooi, lief, en beestig Tsjechisch. Ik herinner me nog dat we samen in mijn zwembad lagen te 'babbelen'. Maar dat is een ander verhaal. Check deze foto's uit.

VLNR: Alizée in mijn zwembad, Alizée op een vreemde website, Alizée tegenwoordig.

Goed bezig of verkeerd verzonden?

"Beste student

Je bent in je laatste jaar van je studies voor het behalen van een Masterdiploma. In de voorbije jaren heb je zeer goede of zelfs uitstekende studieresultaten gehaald. [...]"

"nightWork()"

Na het impressionante en moddervette optreden van Praga Khan, een übersaaie les van Engels en een gezellig etentje gevolgd door een wandeling door de kerstmarktstallen en -dronkaards besloot ik een beetje te blijven plakken bij mijn gezelschap. Het gevolg daarvan was dat ik plakte en om 3 uur 's nachts door leuven crosste richting kot. En ook al rij je dan met een muts, een donkere jas, handschoenen en twee flikkerlampen voor en achter, gelijk een gangster - toch zie je vaak vreemde taferelen.

Taxi met grieten. Grieten stappen uit. Grieten lijken semi-dronken.
> "Eéééé, ik vind dieje sleutel eeeecht nieeee!!"
> "Alleeeeez"
> "Nee maa dieje paast nie!!"
> "Alleeeez dan zitten we verkeerd!!"

Bon, ik heb dus beslist in mijn verdere leven vaker te blijven plakken.

Held van de dag!

Interview met Guy Verhofstadt

In een exclusief interview met deze blog laat Guy Verhofstadt (54) in zijn kaarten kijken. "Met twee boeren all in gaan?", vraag ik verrast. "Natuurlijk, antwoordt hij vastberaden. Met Leterme aan tafel heb ik al three of a kind".

Het is nog vrij vroeg voor een student als mij. Maar Guy ziet er fris uit. "Fruitsap, Guy?" De toon is gezet.

Ondertussen vuur ik een eerste vraag af. Of hij nog niet formatiemoe is?
"Nee hoor. Elke keer ik aan de onderhandelingstafel zit met die grietjes van CD&V, maak ik me hard. Ik bedoel, ik maak me hard dat ik er wel in zal komen. Ik bedoel, dat we er samen uit zullen komen. Enfin, u begrijpt wat ik bedoel".

"Deze blog zou geen blog zijn, moest het niet over vrouwen gaan", zeg ik. Guy antwoordt gevat: "je hebt gelijk". Ik vraag de potentiële redder van de noodregering hoe onderhandelingen lopen met vrouwen aan tafel. "Dat is een delicate kwestie. Joëlle Milquet is natuurlijk geen Inge Vervotte."
dM3: "Hoezo?"
Guy: "Kijk, volgens mij is Joëlle altijd al een mottige tang geweest. Inge Vervotte daarentegen, die was vroeger nog wel vrij heet."
dM3: "Aha. Maar mevrouw Vervotte zit wel aan de andere kant van de taalgrens, natuurlijk".
Guy: "Dat bedoelde ik eigenlijk. Maar nu ge er over begint, ik heb ook zo'n spleet tussen mijn tanden. Kijk, dat maakt nu eens het verschil."
dM3: "Maak je daar soms misbruik van?"
Guy: "Er zijn natuurlijk voordelen aan verbonden; zo vergelijk ik Vlaanderen vaak met de linkse tand, en Wallonië met de rechtse. Brussel, dat is mijn tong, die gaat eigenlijk met alles lopen. En eigenlijk is zo'n spleet ook nog vrij handig, want ik kan dus spaghetti eten zonder mijn mond open te doen".

Op de vraag hoe we Brussel-Halle-Vilvoorde nu kunnen splitsen, antwoordt Verhofstadt verrassend. "Dat is eigenlijk niet zo moeilijk, met wat goodwill en taallessen voor de franstaligen zijn we er zo. Kijk, ik zal het eens voordoen. Brus-sel Hal-le Vil-voor-de."

"Maar, als ik eens mag vragen", zegt Guy. "Waarom staat hierboven dat het om de poesjes draait"? "Ik weet het niet Guy, volgens mij is het wel zo", zeg ik. "Joa da is woa", zegt Guy. "Gij gaat nog een grote worden."

dM3: "Bedankt voor het interview, Guy"
Guy: "Ge komt maar eens langs op de zestien!"

Zaterdag 8/12/2007

Ik wil soms... schrijven. Dan wil ik mijn gevoel neerpennen, als een blauwdruk van wat er hier vanbinnen in me omgaat. Hoe ik denk en redeneer. Doorheen mijn extravertheid kijken. Want ik ben vaak zo fel, dat mensen denken dat ik goed gek ben. Of dat ik onder de bollen zit. Anderzijds laat ik vaak maar 'n heel klein deel van mezelf zien. Mensen die mij echt goed kennen weten dat.

Er zijn veel mensen die dit lezen. Ik weet niet wat ze denken, maar soms krijg ik iets te horen. Van mensen die ik niet ken, maar zij mij dus wel. Dat mag, natuurlijk. Wat hier staat, dat mag gelezen worden. Anders zou ik natuurlijk nogal slecht bezig zijn.
Maar toch schrik ik dan wel soms hoe diep ze lezen. Ze analyseren en ze leven mee. Maar dat maakt het niet gemakkelijk meer. Voel ik mij slecht? Dan schrijf ik het al niet meer. Niet meer sinds mijn moeder mij ooit het verwijt maakte dat ik mij teveel ongelukkig zou maken omdat mijn levensstijl teveel climaxen nodig had. Ergens heeft ze wel een punt. Maar dat punt heeft er wel toe gezorgd dat het 'aanbieden van mijn zwakheden' hier niet meer aan de orde is.

Ach, moeders. Het is hier thuis vaak morren à volonté, en daar erger ik mij aan. Een bad nemen, bijvoorbeeld. Badschuim wordt afgemeten afgeleverd in een potteke (anders zou ik teveel gebruiken), het raam wordt soms weggepikt (omdat ik 't weiger open te zetten - hoe zou je zelf, als het buiten aan het vriezen is, en het standaard nauwelijks 15° is, binnen).
90% van de kasten is vergrendeld met een sleutel die ergens op een random plaats verstopt ligt. Want uit een kast mag ik niets nemen, want alles moet perfect op de plaats liggen die zij in haar hoofd heeft. En weten wat je hebt gebruikt. Zotte dingen. Bijvoorbeeld toestemming vragen als je 'n schroevendraaier wil gebruiken. Enzovoort.
Dan heb ik het nog niet eens over die sjaal van STVV die hier opeens in de gang hangt - ze weet waarschijnlijk nog niet eens van welke ploeg die is. Laat staan dat ik dat zou weten.

Gelukkig is de Sint langs gekomen. Na een week overleven op koekjes en chocolade, kan er hier nog een extra lading chocolade bij. Dank u, Sinterklaas!

Distance Makes the Heart Grow Fonder

Palma de Mallorca

(meer? zie album)