Qué pasa? A bueno!

Het leven is rete-duur maar ook éénmalig en daarom ben ik vandaag naar Palma de Mallorca gegaan. Centjes verdienen is één, zien wat ge met geld kunt doen is twee. Begrijpt u er niets van? Dat geeft niet.

Ik ben begonnen met een tussenstop in Madrid, partygewijs met de kennissen van vorige trip, München. De volgende ochtend vloog ik door naar Palma de Mallorca. Strakke stad op een strak eiland. Moest ik zee zijn, zou ik er ook rond willen liggen. Oo-ooo wat een zon. En zee. En blauw en blauw in de lucht en in de zee. En chica's. En gestroomlijnde yachten in de haven en villa's met uitzicht op baaien van eeuwig geluk. Dat alles gehuld in een blauw sausje van helder zeewater, een zachte bries en een stevige uit België verdwenen zon.

Nu, middernacht, tijd om de dag te evalueren - met tapas achter de kiezen en een ganse reeks taxi's en vliegtuigen later. De eindconclusie is eenvoudig. Ik heb honger.

Münich 11/2007

all pictures online

Ain't that hammergeil?

821

Bericht 821 op deze blog. Live vanuit München, waar toetsenborden qwertz zijn en het gouden bier rijkelijk vloeit (hoewel de prijzen hier de pint uitvliegen...).

Na een dikke week les te volgen over glas (als we er dan al raakten, he Tine ;) , veel leuke mensen te ontmoeten, meerdere kebabs und mc dunalds te eten en restauranten af te schuimen, metro's en foto's te nemen, een examen te doen (aan bord), een gesigneerde t-shirt te mogen ontvangen van een Spanjaard, nog meer jacketjes te hebben gekocht in een vintage-winkel (en niet fetisch zoals de receptie van 't hotel dacht), feestjes bedanst te hebben, pinten genoten te hebben (huuuuge glazen! (eentje meegepakt ter bewijs, ahum)) etcetera etcetera, kan ik mezelve een tevreden en gelukkig man noemen. Het gezelschap, de mensen, de stad: het paste. In mijn leven. Een kleine maar oprecht gelukkige stap, en deze avond nog een stap erbij: ondergetekende staat straks voor Roger Sanchez shaken.

Hammer geil
Dimitri

München

Vrienden van het geluk, ik bol 'm af. Met de bus, naar München. Tine en ikzelve gaan een cursus 'structuurbouwen met glas' volgen. En feestjes zoeken. Thesis een weekje pauzeren(?), kot een week laten uitstinken en mijn lieve buurvrouw Isabelle een week rust, studie en veel slaap toewensen... ;-)
Maar geen paniek; I'll keep in touch! Tchuuuuuuuuuuuus!

Dimidrei

Want ik zeg altijd

Leuven zit op volle snelheid. De sfeer zit er op kot goed in. Deuren staan de hele tijd open, mensen komen langs. Vriendschapsbanden worden gesmeed en pintjes worden gedronken. De gang is ondertussen gemeubeld met allerlei stoelen, zetels en verkeerslichten.
Gisteren de fakbar onveilig gemaakt, vandaag een kotfeest bezocht. De typische zaken.
Volgende avond wordt een pokernight. En ondertussen zijn we nog bezig met de voorbereidingen van het 'Dance with the Devil'-feestje donderdag. Het zijn drukke tijden, en daar hou ik wel van. Want ik zeg altijd: 'ge leeft maar ene keer'.

Top Secret: missie naar Zürich.

De avonturen zijn de wereld nog niet uit, en mening lezer van deze blog weet dat het avontuur mij soms opzoekt. Of was het nu omgekeerd?

[Donderdag, 17u]
Telefoon: "Dimitri, kan je binnen een uur aan de luchthaven staan? Je moet naar Zürich."
Ik: "Jawel"
Telefoon: "Oké, trek iets moois aan want dit is een belangrijke missie".

[17u45]
Mario zet mij af op de afgesproken plaats. Naast mij is er nog een andere kerel die koerier zal zijn. We krijgen een briefing. Eén van de twee doosjes die we zullen vervoeren bevat voor 500.000 euro aan oude munten. We mogen niet in elkaars buurt komen noch mekaar herkennen. De spanning is te snijden.

[19u10]
We worden in aparte wagens via de service-strook langs de vlieghaven gebracht naar de inkomhal. De check-in verloopt vlot. Iemand van de firma loopt in onze buurt voor de algemene veiligheid. We staan constant in telefonisch contact met de firma.
[19u45]
Tijdens het wachten op het vliegtuig ontmoet ik een kennis waarmee ik twee jaar gestudeerd heb. Hij is op zakenreis en vraagt wat ik ga doen in Zürich. Mijn antwoord is dat ik hier niet op kan antwoorden. Verbaasde blik.
[20u00]
We boarden. Ik zit op het vliegtuig. Naast mij... de andere koerier. We babbelen over koetjes, kalfjes, en onze missie. In codetaal, natuurlijk.

[21u15] - Zürich
Ik bel de firma. Ik heb het pakket blijkbaar niet en mag rechtstreeks naar ons hotel gaan. Ik blijf in de buurt van de andere koerier. We gaan samen naar de douane. Ik moet mijn doos voor alle zekerheid openmaken. Lege enveloppen. De douanier kijkt verbaasd. Ik grijns breed. Mijn collega moet hetzelfde doen met zijn pakket. Munten, en een brief. De douanier maakt een berekening op zijn telmachine.

Douanier: "Du you have lots cash?"
Wij: "Yeah, a little bit"
Douanier: "Okay, because you have to pay sixty-five-thousand-euros".
Wij: verbaasde blikken naar elkaar
Mijn collega: "I think I have to make a phonecall..."
Ik grijns breed.

[22u00]
Ik ontmoet mijn collega in ons hotel. We schudden elkaar de hand. De muntstukken werden succesvol overgedragen aan onze contactpersoon. Deze was in het bezit van de nodige papieren om het pakket mee te nemen.
Ik bel Rachel, een vriendin die ik ken van mijn vorige avonturen in Zürich (foto's 1|2). Even later komt ze aan in ons hotel. Om 6u moeten we terug de taxi nemen naar de luchthaven, maar de nacht is nog lang en er is nog tijd voor een ander avontuur.

ALGEMENE OPROEP TOT RELLEN

Beste lezer,

In heel mijn studentenleven ben ik semi-braaf geweest. Ik studeerde, ik feestte, ik deed examens. Ik pikte al eens een fiets, ik plaste al eens tegen een muur. Maar in de grond van mijn hart was ik braaf. Ik onderging gezag, en iedereen onderging met me mee. Nooit kwamen wij op straat of staken wij een wagen in de fik.

Maar nu is het gedaan. Er is geen gezag meer. We zitten op een schip zonder kapitein. Nee. We kotsen op een schip zonder kapitein. Want de politiek maakt zich belachelijk. Politiekers zijn matrozen zonder roeispanen, ze varen rondjes in de Bermuda-driehoek en maken de passagiers al 150 dagen zeeziek. Degene die pretendeert de stuurman te zijn is zijn kaarten kwijt en laat ons dobberen in een gele zee van zeikwoorden.

Vrienden, studenten, het is tijd voor actie. Rebellie, revange, rellen en een regen van molotov's. Geen stil en volks gemokker. Geen studenten die online lezen 'hoe het met de regering zit'. Laat de flikken chargeren, smijt rotte eieren op de prutsers die ons land belachelijk maken... en gooi vervolgens knikkers, zodat voorgenoemde flikken massaal op hun dak gaan. Want als wij niet protesteren, gebeurt hetzelfde met ons land. Als zelfs lvb, een bloggende politiek-analist tot in de kist, zijn virtuele teut houdt, dan neem ik wel het woord.

Ik geef geen oplossingen - want ik heb ze niet. Maar laten we vooral tonen dat we boos zijn, en ontgoocheld. Op alles en iedereen. Rotte eieren en molotov's. Rebellie!

In heel mijn leven ben ik semi-braaf geweest. Maar nu roep ik u toe: "sta op, verenigt u, en breek dat kot af"! En geef ons herverkiezingen.

Dimitri

Onze Puk

Onder het motto 'ook een hond heeft een mond' besloot ik vandaag eens met onze Puk te gaan praten. Deze ondeugende maar lieve hond ligt er vaak bij alsof hij dood is. Soms denk ik dat ook effectief. Dan roep ik iets vrij belachelijk luid, om te kijken of hij reageert. Vaak doet hij zijn ogen dan open, en sluit ze vervolgens weer: "Oef - hij leeft nog". Zo ligt hij vaak in zijn mand, op zijn rug. Of in de living, tussen de zware houten stoelen gefrutst. Dan moet je twee keer kijken om nu te zien waar zijn voorkant is, omdat hij ook op z'n kop 'n staart heeft.
Vroeger snurkte 'm nog, maar tegenwoordig is hij zelfs dáár te lui voor. Volgens mij leeft hij 's nachts. En met nacht bedoel ik dan: het deel van de dag dat ík slaap. Zo ergens tussen vier uur en twaalf uur. Bovenstaande foto is nog van deze zomer. Ik wou nog een nieuwe foto gaan nemen, nu, maar de batterij van mijn camera is te lui, en ik ben te plat.
Bon, ik ging dus met onze Puk praten. Maar hij lag te maffen! Helaas.