Tol, punaises, nut en wetenschap.

Een jaarlijks triestig fenomeen op kot; de vrienden schrapen hun kot leeg en gaan weer hun eigen weg. De mama's komen dweilen en de auto's worden gevuld tot de koffers nog net dicht kunnen. De vuilbakken puilen nog eens over en de muziek kan nog 'n laatste keer luid gedeeld worden met zij die het willen (of net niet). Ik zit wat verweesd op mijn bureaustoel, laat de harde techno wat over mij heen rollen. Mijn gans kot hangt vol met duizend punaises. Dat gaan weer zere nagels worden. Design heeft ook een tol, denk ik dan. Ik sta recht, en trek de volgende poster van de muur. Wat er met al die lege bierflesjes moet gebeuren is een raadsel, de lege bak bier is ondertussen ook alweer verdwenen door 'n iets te ijverige mama. Als de punten binnen een klein weekje wat meevallen, heeft het bier toch zijn nut bewezen. En als bijna-ingenieur kan ik zeggen: dat is wetenschappelijk aangetoond, ja.

De voorbije twee dagen waren nogal feestelijk, vandaar nog eens wat foto's in het album. Prikbord twee, here I come!

Wegkwijnen in hun kot

Daar zitten ze. Op hun lui gat, een paar uur per dag. Nog net geen doorligwonden. Een halve meter van hun pc, MSN al plongelend dat het een lieve lust is. Irriterend, vooral. een powerpointje en een PDF'ke af en toe op de voorgrond - fullscreen. Een colafleske ernaast, een paar lege colafleskes in de vuilbak of ergens in de kamer. Stubru schalt, de zon maakt de kamer warm en duizelig duf. Daar zitten ze: de studenten in hun blokperiode. En wat doe ik? Hetzelfde. En tegenwoordig goede examens maken. De wereld zou zowaar trots mogen zijn. Om het goede voorbeeld te geven, besloot ik dan maar eens om eens naar buiten te trekken, zodat de mensen niet zouden denaturaliseren. Wegkwijnen in hun kot. Een fotoreeks recht uit onzen hof. Pracht en praal, het decadente tuinleven als menig sierbloem zoals u het nog nooit zag.

Het derde huwelijk

Ik ben een boek aan het lezen van Tom Lanoye. Het derde huwelijk. Vreselijk. Niet zozeer de schrijfstijl op zich - zeker niet - maar het is echt een continu zinloos gezever. De verhaallijn boeit totaal niet. Het irriteert, het jeukt, het doet me zuchten. Een zonde van talent, want vaak zijn de zinnen op zich literaire pareltjes. Maar zelfs een aaneenschakeling van mooie parels maakt van een collier nog geen schitterend juweel, laat staan dat mooie zinnen een garantie voor een fijn boek zijn. Het zal wel aan mij liggen, het boek is immers genomineerd voor veel prijzen. Dat zegt veel over Vlaamse schrijvers. Of net over mij. Of over de Vlaamse humor. Neem nu dit fragment van Humo, waar Lanoye zijn prijs in ontvangst neemt. Wie van jullie, wie-o-wie, lacht minstens één keer bij het bekijken van dat fragment? Ik alvast niet. Misschien smoren lezers nogal wat af tijdens het lezen van zo'n boek. Het moet wel. Wie kan het verhaal van een homofiele oude vent nog boeien? Elke minuut actie wordt gerokken tot ellenlange paragrafen gedachten (tijdsverlenging heet dat, als ik mijn middelbaar even oprakel - persoonlijk noem ik het: bladzijden vullen).
Ik ben dat boek dus aan het lezen. Geen idee waarom. Misschien ter ontspanning, hoewel het mij enerveert. Elke keer ik wil pauzeren en ik écht te lui ben om mij te bewegen, grits ik dat boek en lees ik. Ik wil het einde weten. Om uit te vinden of er dan tóch een verhaallijn in zou zitten, of waarom mensen in hemelsnaam dát boek zo goed vinden. Je weet maar nooit dat het opeens wel goed zou worden. Hoewel, na een paar hoofdstukken is die hoop al lang verdwenen. De kans dat de examens gedaan zijn vóór ik het einde heb bereik, is groot. In dat geval zal ik het boek nooit uitlezen. Neem dat maar van mij aan.

Stem dM3

Blauw heeft een blauwtje gelopen en dat is eigenlijk niet zo grappig. Een periode Verhofstadt is hoogstwaarschijnlijk ten einde, en het nieuwe woord rooms-blauw zal binnenkort misschien wel opgenomen worden in het groene boekje. De Vlaming wordt massaal terug Christen maar de kerken blijven leeg. Leterme wordt in de buitenlandse pers omschreven als een Vlaams-Nationalist maar zelf blijft hij nuchter en drinkt er een pint op. Dat kan hem goed uitkomen, want zijn toogvriend Daerden is meteen een van de populairste Waalse politici. De sossen werden met hun (Waalse?) radioactieve kat naar huis gestuurd en Dedecker vloert de opiniepeilers met 'n onverwachte ippon. Groen snapt er zoals gewoonlijk weer niets van en het klimaat is weer gered. Het Vlaams Belang haalt nog steeds monsterscores, maar dat is blijkbaar al zo gewoon dat geen haan er nog om kraait. Vandaar dat Dehaene misschien (in)formateur wordt, maar daar beslist Albert over. Die laatste heeft mij daarnet gebeld om raad te vragen. Ik zei dat ik 't wel wou doen allemaal. Stem dM3!

User Friendly

Voor op kantoor

http://www.perceptivepixel.com



update: Voor in de living: Microsoft gebruikt soortgelijke techniek voor hun Surface... vetgeil!

Coöperatie

We gaan nog eens samen 'n verhaal schrijven. Iedereen mag een zin maken, maar die zin moet wel beginnen met de laatste letter van de vorige schrijver. Go!

Blikopener gezocht

Wend je blik af in de stad. Het lijkt wel een extra verbod geworden om mensen in het openbaar aan te kijken. Behalve als er roze lampjes rond hangen. Een stad bruist van het volk - maar zo vaak zijn het egocentristische mensjes die de andere nauwelijks een blik gunnen. Een metro is daar wel het toppunt van. Daar is de grond vast en zeker het meest bekeken object. Misschien dat er daar beter geadverteerd kan worden.
Mensen zijn allemaal in een rush naar nergens - je moet ze maar eens volgen - en ze hebben o zo weinig tijd om rond te kijken. Een verdoken angst, het slechte weer? Ik weet het niet. Ze kijken niet, ze luisteren niet - want ze luisteren allemaal naar hun eigen mp3-speler. En toch blijf ik erin geloven. Misschien, als jij nog eens rondkijkt, dan komen we elkaar nog wel tegen.

Update: toelichting van de KUL, rzpzct señolita! (bij de imperatief is er geen onderwerp)