Nadat ik eens flink op mijn bakkes was gecrashet besloot ik het dimi-roer terug in eigen handen te nemen. Een stevige koersverandering is er echter niet van gekomen, maar zo drastisch hoefde het natuurlijk ook niet te zijn, wegens de niet overdreven mening dat ik de laatste maanden toch wel zeer sterk/goed bezig was. Verdere wazige woorden ga ik hier niet aan vuilmaken, maar ze verbloemen toch wel stiekem de avonturen van de voorbije dagen.
Vooreerst ben ik twee dagen bij de bomma gaan logeren. Gras afrijden, terras besproeien met anti-zwart product en den oprit anti-mossen. Babbelen over het heden en het verleden, een etentje in een voos studentenrestaurant (alwaar mijn bomma zo snel mogelijk buiten wou zijn) en dik gesoigneerd worden de ganse dag door. Schand(z)alig.
Woensdagavond kwam mijn psycholoog Dokus (een kotmaat, nvdr) mij bezoeken op mijn allerhipst ingericht kot. De hele mikmak eens kunnen luchten aan een luisterend oor doet wonderen, en voila. Dimi voelt zich alweer een pakske beter ;)
Donderdagmorgen vertrokken Dokus en ikzelf zeer georganiseerd richting de Hoge Venen. Nu ja, 'zeer georganiseerd', 't komt erop neer dat ik zoveel mogelijk pinten in mijn rugzak had gepropt - en voor de rest dik veel zin in een avontuur. En dat is het ook geworden.
We hebben door de mooiste Belgische natuur gelopen, een stralende zon op ons dak en de wind gierde letterlijk doorheen onze pinten. Gezellig tot de derde! We beklommen een uitkijktoren voor boswachters, en *hier komt een spannend deel* we moesten van het pad afwijken en door een dicht bos crossen wegens dezelfde boswachters die achter ons aan kwamen. We zijn grandioos ontsnapt, echt :) [dankwoord richting Dokus, de bosheld van de dag]
De vervoerswijze werd bepaald door de lift-toevalsgenerator, en zo hebben we zelfs eens gezeten in de laadbak van een pickup. En zelfs tegen 90 per uur is dat een lachertje :) Zo ook een ander lachertje: in de wagen bij een oude pee van 70+ die per minuut meer ongevallen riskeerde dan de beats die zijn Portugese sirtaki/accordeonmuziek voortbrachten.
Die avond ben ik dan met Graham partyspinksmeister gaan pimpen in Leuven. Alle gekheid op een stokje, wegens we kwamen terecht op een zeer groots buitenlandse-studenten-troep feest. 50% Spaanse chica's, 30% US-volk, een paar Afrikanen en voor de rest een paar zeer gelukkige Belgen die van de wereld genoten.
Deze 'morgen' begon om 14u30. Een uurke later een goei Mc-Donalds menu'ke als ontbijt. God zij geprezen, het leven kan toch schoon zijn.
Een dikke handshake voor al degenen die dit avontuur tot hier hebben gelezen. Jaloersheid is inderdaad een logisch gevolg, als dat een troost mag zijn.
Dimitri :)
