Winkelen is ongezond.

Die dag had ik mezelf gedegradeerd tot winkelslaaf (grijns). Ik werd meegesleurd in één of andere kledingwinkel voor vrouwen. In heel de winkel zag ik honderden vrouwen en maar drie mannen; eentje die stond te wachten aan de pashokjes, een andere die met een fancy griet werd meegesleurd (zo voelde ik mij ook, maar dat voelde wel goed) en ééntje in de spiegel. Die laatste leek wat op mij en die amuseerde zich blijkbaar wel met al dat schoons rond zich heen.

Waarom ik daar nu over wil bloggen? Wel, als man voel ik mij verplicht om toch één of ander signaal de wereld in te sturen. Vrouwen zijn gek geworden! Of ze waren het al! Ze grijpen het ene kledingstuk na het andere, ze worden beïnvloed door luide zomerse muziek die hen allen massaal indoctrineert en aanzet, nee zelfs dwingt, tot kopen. Aan de muur hangen metersgrote foto's van lachende vrouwen op een strand (of in een wei) en de sfeer van 'de zomer komt eraan, haast je, de kleren zijn bijna op' tiert welig. Er wordt gegritst en gedaan om toch maar zo snel mogelijk het juiste te vinden, voordat de volgende het misschien zou kopen.

Ondertussen is het als man een ware opdracht om kalm te blijven bij al dat kabaal en gejoel. En winkelen leek me opeens zo ongezond ; een warme (ingeblazen lucht-) temperatuur die 'zomer' moet faken, gecombineerd met een mengeling van duizenden parfums die overdadig van het vrouwvolk dampt en ondertussen ík die een wandelende kapstok moet spelen. Ik dacht dat ik ging flauwvallen ofzo! Gelukkig tientallen vrouwen rond mij heen om mij op te vangen...

Gelukkig hebt ge wat invloed op de vrouwen hun koopgedrag, en kunt ge zelf wat suggesties maken (ik denk spontaan aan witte broeken waar hun poepke... [kuch, censuur]). En dat maakt ne man toch op slag weer gezond?

Knock knock: summer is here!

De zomer moet nog maar even komen piepen en de wereld staat op zijn kop. Mensen worden opgewekt, de file aan het ijskraam komt tot op straat, het modebeeld wordt interessanter, de horeca puzzelt de markten weer vol stoelen en mijn ogen beginnen te jeuken. Dat laatste valt voorlopig nog mee, maar één keer er serieus mag beginnen gestudeerd worden, lopen de tranen soms zo massaal uit mijn ogen, die op hun beurt zo hard pieken alsof er een lading spelden door mijn irissen steekt, dat de letters in mijn cursussen lijken weg te vloeien in rode ketchup. Maar voor de rest is dit weertje echt fijn. Nu moet ik toegeven dat ik hetzelfde vind van de herfst (prachtig kleurspel) de winter (sneeuw) de lente (de bloemekes en de bijkes) en de zomer (blokken, gvd).

Kruidtuin Leuven

Ik was samen met m'n maatje aan't wandelen door de Leuvense drukte en ik voelde mij supère! Iedereen (massaal aanwezig buiten) was vrolijk en opgewekt. Dat merkte ik aan vanalles. Aan de kleding, waar de alledaagse doffe tinten weken voor felle kleuren. Aan de mensen hun gezicht. Aan de toegenomen graad van interactiviteit.

Een verkiezingsploeg reed met luide muziek door 't stad. We kochten een broodje in een broodjesbar en zetten ons neer in de kruidtuin van Leuven. En ik wou stiekem al die mooie bloemen plukken en die dan allemaal aan jou geven.

Trein, station, mensen

Sinds lang zat ik nog eens in een dubbeldektrein. Ik zie een meisje van de trap komen, ik lach eens, ze lacht terug. Ik stap af, ik kijk om en ze lacht nog eens. Ik vraag: "tiens, kennen wij elkaar?" "Nee", zegt ze, "maar ik lach altijd terug op mensen die naar mij lachen, want ik heb een identieke tweelingzus, en het zou kunnen dat je haar kent". En dan nog een kort gesprekje, en de wegen liepen alweer uiteen. Dubbeldektreinen zijn speciaal.

Even later. Ik heb een jonge papa in't oog. Ziet er een toffe kerel van rond de 30 uit, en hij komt met zijn twee kindjes de mama opwachten. Hij babbelt met z'n twee kindjes (zo kom ik te weten dat ze de mama opwachten), neemt ze alletwee uit de wagen en met die twee padadders op zijn armen gaan ze de mama opwachten. Ik vind hem een zalige papa en ik smile omdat zoiets mij gelukkig maakt. De treinbestuurder toetert op hen en zwaait. Ze verdienen het, met zijn drietjes.

Ik zit op de grond te wachten op mijn ouders. Als die papa en die mama met de twee kindjes (nu rond de mama) terug naar de wagen komen, vraagt hij aan mij: "Komen ze jou nog ophalen?" "Ja, zeker, dankjewel," zeg ik. En dan roep ik hem na: "éé goed weekend hé! Amuseert u met de kinderen". En hij lacht en roept terug, "Ja, jij ook, maar dan zonder kinderen, denk ik". En we lachen. Ik wou nog zeggen dat ik hem een prachtige papa vond. Maar ik heb het toch maar niet gedaan. Misschien had ik het moeten doen, ik weet het niet.

Ik kijk naar mensen, ik analyseer graag mensen, want ik hou van mensen.

Graham party dot com

Van een 'goede vrijdag' gesproken: Graham Spinks organiseerde een home-alone-party in Brussel. Na al die dagen studeren mocht een vette party er nog eens van komen, en met slaapzak en een dosis inwendige adrenaline trok ik gezwind naar Leuven. Aldaar stak ik mijzelve in een kostuum, wegens da's altijd fun voor zo'n feestje :) Met het toffe meisje een paar posten lager gementioned, een externe vriendin en den Bart Deforce vroemden we in een Fordje richting Brussel.

Met Dimitri als navigator en een vrouw als piloot is dat altijd een risico, en ook deze keer was het prijs. Ik steek het een beetje op de routeplanner van Michelin, want bepaalde afritten stonden écht wel niet aangegeven zodat wij dat konden vinden. We hebben alle kanten van Brussel gezien, van het viaduct van Vilvoorde tot het centrum van Elsene. Uiteindelijk zijn we toch gearriveerd...


Het was écht plezant. Lasagne door de mama gemaakt, een frigo vol bier, muziek, hapkes, leuk volk, nou ja: ferm gedaan van de gebroeders Spinks :) Regelmatig koos ik zelf een plaatje en op een gegeven moment ging de polonaise zelfs tot buiten. Ambiance!

Iets wat ik zeker wil vernoemen was de basement, alwaar een repetitiekot is van de gastheren. Geef mij een microfoon en ik begin te beatboxen dat het niet meer normaal is. Er ontstonden hevige vocale partytunes en drummer van dienst Simon Boel ramde de beats ongecontroleerd door onze oren. Prachtig. Daarna een rock-optreden gegeven voor onze fans uit Australia and Canada, oh my god, I luv you! Yeyeah! The fat one over there! "And I won't ever forget about you".

Ja, en nog zo van die avonturen. De nacht. De zon zien opkomen. Slapen. Slaapzakgevecht. De terugweg. Wéér verkeerd gereden. Station Leuven: geen trein binnen de twee uur.
Toestanden, paniek, adrenaline, maar dat geeft niets. Het was echt weer een van de zaligste dagen van het leven. Ik heb je écht graag maes. "I love you too guys"

Die Avond (3)

De dagen schoven voorbij. Vanuit mijn luie zetel staarde ik naar buiten, naar de strepen wolken die zonder doel voorbij trokken. Het boek dat ik had gelezen totdat ze hier was binnengevallen lag nog steeds onaangeroerd op het nachtkastje.

Er ging geen minuut voorbij of ik dacht aan haar. Ik kon elke minuut wel herbeleven, en dan voelde alles weer goed. En de andere moment voelde ik me rotslecht. Dan dacht ik dat ze misschien weer bij die vent was, die ik nu al, zonder hem ooit gezien te hebben, de meest lelijke achterbakse klootzak ooit vond. Of dan fantaseerde ik. Hoe ik haar rug zou masseren met de heerlijkste en zachtste olie die ik had. Die rook naar J'adore van Dior, net een aromatische mengeling van amandelen, zoete marsepein en amaretto tesamen. En dan streelde ik met mijn wijsvinger over de bovenkant van mijn linkerhand en dan dacht ik dat ze wel zachter moest zijn, en kwetsbaarder, maar vooral zachter. En dan was ik droevig, want zoiets, dat miste ik.

Toen 's avonds de eerste regendruppels op het raam kwamen weende ik zachtjes mee, en toen het harder regende huilde ik alle ellende eruit, ik weende hard, en dat hoorde niemand, want de slagregen kletste zo luid tegen de ramen en door de straten zegevierde de ruis van de eindeloos grijze regen zo hard, dat mijn onbegrensd gesnotter werd overtroffen door onweer en natuurgeweld. Omdat het blééf regenen en ik zolang niet kón wenen, legde ik een groovende vinyl op mijn pasgekochte (tweedehands)platenspeler. Want toen de koekoeksklok uiteindelijk dan toch de geest had gegeven, kreeg ik het zo op mijn heupen van die enerverende stilte, dat ik die dag zelf nog de lang uitgestelde aankoop deed. Terwijl ik aan haar dacht, liet ik de versterker zijn gang gaan en liet de ramen, glazen en eigenlijk het ganse huishouden meetrillen op het doordrammende gedreun van drie steeds dezelfde platen. Die was ik een paar uur na de aanschaf van de speler gaan kopen, omdat ik met mijn verwarde droomkop er niet eens aan had gedacht dat ik nog niet eens platen had.

Na een paar dagen had ik er genoeg van. Ik herinnerde mezelf aan de woorden van mijn eerste ex, die me na de mooiste relatie ooit zei, dat ik nooit nog iemand zou hebben die me zo liefhad als zij toen. En na al die jaren had ze nog altijd gelijk. En toen vloekte ik, dacht godverdomme wat haal ik toch in mijn hoofd, een wildvreemde van enkele uren hypen als de idealiteit, mijn hart aan haar verliezen en nog harder liggen grienen als de kat van de buren. Ik beeldde mij in dat ik toen in mijn eigen hersenen reisde en ik er eigenhandig alles uitkieperde of kapotsloeg wat met haar te maken had.

Toen was ze vergeten, en dat vond ik zó prachtig gedaan dat ik mezelf trakteerde op een glas rode wijn en een ganse reep chocolade en een sigaret tegelijkertijd. Ik klapte de voetsteun van de zetel uit, wierp nog een blik naar de hoek waar ik haar het laatst had gezien, leunde naar voor, pakte het boek van de tafel, en begon de laatst bereikte paragraaf te lezen.

De denker schrijft, de schrijver denkt

De schrijver denkt. Ik denk over het vervolg van het verhaal. Een verhaal, waar ik zelf eigenlijk een beetje in zit, een verhaal met meer gevoel in, dan dat er eigenlijk voorlopig in beschreven staat. Het verhaal zit in mijn hoofd, ik wacht gewoon op een fijne avond om het op papier te kribbelen. Schrijven is zalig: ik gooi er alle gevoelens in, alles wat ik denk en voel. Het klinkt raar om te zeggen, maar ik voel mij zalig als het laatste woord van zo'n verhaal is geschreven. Maar voorlopig nog geen woorden. Het komt nog, ooit.

Mengelmoes

Een raar en groots gevoel leeft in mij. Het is als een plant met wortels in mij, die zich stillaan voortplant, zich vastankert aan mijn hele ík. Het is een verliefd gevoel, gekweekt door gedachten en liefheid, het is zijn focus kwijt maar het zit nog steeds overal. Ik kijk om mij heen en ik zie duizenden rokken en botjes en jonkvrouwen en ik ben verliefd op ze allemaal. Ze lachen, ze wandelen, ze babbelen en ik voel mij zalig. Het is de lente in mij, het is de lente in de mensen, en ik voel me goed, fijn, raar en eenzaam tegelijkertijd. En ik wil wel, maar toch ook niet. Een mengelmoes van tegenstrijdige gevoelens die zich roeren doorheen mijn gemoed, en ik amuseer me, maar ik denk; 's avonds, als iedereen te slapen ligt, dan denk ík na, dan denk ik aan jou.

Paas-morgen

Spontane avonturen alom!
Deze morgen heb ik mijn vroeg-wakker-paasvakantie-record verbroken! We werden op kot allemaal wakker door joelende kinderen in de tuin. Bleek daar buiten een heuse paaseierenraap bezig te zijn, met paashaas en al. Raamke open gezet en het bekende 'ze smelten de paashaas' melodietje door de boxen laten schallen. Daarna zijn Jeanke, Simon, Dorien en ikzelf dan ook maar gaan rapen (onder goedkeurend oog van de organisatie, natuurlijk ;)
Toen we terug binnen kwamen, merkten we een heuse ontbijttafel op: spek, eieren, broodjes, fruitsappen... En dan het leuke zinnetje "pakt maar mannen, 't moet toch op!" Een paar minuten later zaten we daar al gezellig te ontbijten.
Erna hebben we de mooie lieve mama's natuurlijk geholpen met tafels en stoelen te versjezen. En erna nog een schoon geel paasbloemeke gekregen.
Man man, de dag begint goe :)
Daaaaaag!

Die Avond (2)

Veel werd er eerst niet gezegd. Ze staarde met een tranige blik naar het hout dat knarste in de kachel en nipte voorzichtig van haar warme thee.

Om de stilte te breken, vroeg ik wat haar lievelingskleur was. Het klonk grappiger dan ik had bedoeld, en haar blik verloor de fixatie op het vuur en richtte zich op mij. "Bruin", zei ze, "maar wel... charmant-bruin". Die glimlach daarna, herinner ik me voor de rest van mijn leven. En ik moest haar gelijk geven, want op haar donkergroene trui na, was alles bruin, van de botjes tot haar knierok, die door de kanten afwerking af en toe stukjes van haar benen prijsgraf. Ja, bruin, dat stond haar beeldig, en ik was blij voor haar dat ze een brunette was.

Stilte. Enkel de koekoeksklok, die geduldig de klok van één afwachtte, maakte een krassig geluid, alsof ze elk moment de geest kon geven. Ik durfde haar niet te vragen over het waarom. Het waarom van die achtervolging, het waarom van het droevige in haar ogen.

En toen deed ze, zonder een woord te zeggen, haar botjes uit. En ik zag benen met zoveel krassen en blauwe plekken, dat ik in haar plaats de pijn voelde die zij wel moest ervaren. En ze vertelde. Over een klootzak van een vent die haar sloeg en zich elke dag bezoop en haar met de hoeren van de straat bedroog. Ze weende en ik vroeg niets, want dat hoefde niet, en ik luisterde. Zo zaten we daar, uren, naast elkaar op de sofa onder een onhandig groot deken. Ik schonk haar nog een volle tas thee bij. Zij babbelde verder en ik luisterde. Met af en toe een pauze, want dan weende ze, en dan voelde we ons samen goed, denk ik.

-

Ik werd gewekt door de zon op mijn gezicht. Haar hoofd lag op mijn borst en een streepje licht op haar voorhoofd was de plaats waar ik haar wakker kuste. Het ontbijt daarna smaakte als het beste in jaren, en we lachen om de mussen die in de tuin kwamen tsjirpen voor wat brood. Wat gisteren was, was voorbij, en wat vandaag was, was toekomst. We hebben gebabbeld tot 's middags, en toen is ze vertrokken. Ze keek nog even om, gooide me een kus en verdween toen om de hoek. Ik bleef nog een hele tijd uit het raam hangen, luisterde of ik haar botjes nog kon horen. En ik blééf ze ook horen, dacht ik. Toen zag ik een beginnend plantje in de bloembak en ik wist dat het een prachtige dag ging worden.

Later die dag vond ik op tafel een briefje, met een een lippenstiftkus. Op de achterkant stond:

"De thee was lekker, dankjewel. L."

Ik heb nog nooit zo gejammerd omdat ik iemand zijn naam had vergeten vragen.

Die Avond

Luide, onregelmatige voetstappen wekten mijn aandacht. Door het vochtige, koude weer leken de holle klanken van bottines nog scherper door de smalle steile kasseistraatjes te klinken.
Ik schoof het dikke boek dat ik al driemaal was beginnen lezen, maar waarvan ik zelfs nog nooit hoofdstuk twee had bereikt, voor de zoveelste keer opzij.

Ofschoon middernacht nog maar net door de klokken was geluid, liep er zoals gewoonlijk geen kat op straat. Enkel de kat van de buren misschien, maar die lag vaak toch maar aan mijn deur te janken van de regen en de kou. Dan mocht ze bij mij binnen, en ging ze meteen aan de kachel de melk die ik haar schonk oplikken. Zo'n taferelen waren de gewoonte bij mij, in een zijstraat van Parijs, tegen Montmartre aan, voor deze tijd van het jaar en op 'n afgegrijsde dinsdag als deze. En toen hoorde ik opeens die naarstige voetstappen.

Ik draaide het raam open en hing mezelf over de lege bloembakken naar buiten. Rond de lantaarns kringden miststrepen voorbij en ik merkte dat er nog wat motregen viel.
De voetstappen bleken al gauw van een rennende vrouw te zijn. In de verte klonk geroezemoes en nog meer voetstappen. Hoewel mn vingers verkrampt waren van de kou en van het vele schrijven, had ik toch nog altijd dat fingerspitzengefühl wanneer er iets niet pluis was, en voor ik het wist, had ik al "wacht hier! snel!" geroepen. Nog geen tien seconden later had ik al én de sleutelbos uit mijn nachtkastje gegritst én de voordeur opengemaakt.

Zonder iets te vragen of te zeggen haastte ze zich binnen. De deur viel dicht in slot. Een paar momenten later klonken haastige doffe stappen dichter, en daarna weer verder. Een verwaaide jonge vrouw, rillend van de kou maar met een fijne glimlach stond voor me. Ik nam mijn mantel van de kapstok en legde hem over haar schouders. Ik liet haar zitten in het salon. "Thee?", vroeg ik, terwijl ik een dikke houtblok, die ik eigenlijk gespaard had voor de komende dagen, in de kachel stak. "Ja", zei ze stil, "heel graag".

Staken!

Ik verklaar mij soldair met mijn Franse vrienden. Het nieuwe jongerenbanenplan is sociaal-economisch onverantwoord. Staken maar!

• ik verricht geen werk vandaag
• ik bezet alle universiteiten tegelijk
• ik gooi de ruiten in van de plaatselijke elektronicawinkel en ga met ipods lopen
• ik sla elke willekeurige voorbijganger en leg alles vast met een gsm
  
• ik leg heel het land plat, en begin met ons huis te slopen
• ik steek alle schuld op jullie :p

Wie doet mee?

De mayonaisepot en de koffie

Ziehier een 'FWD' van de zus :)
Verplichtig om hem door te sturen naar alle dierbaren enzo, ge kent dat wel. Vandaar hier te lezen.

---

Als de dingen in je leven je even allemaal te veel worden, als 24 uur in een dag niet meer genoeg tijd lijkt, denk dan eens aan dit bericht...

Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de klas begon, nam hij zonder iets te zeggen de lege pot van de mayonaise en begon deze te vullen met golfballetjes. Toen deze hier helemaal mee gevuld was vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel.

Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken tussen de golfballetjes. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze gaven weer eenzelfde antwoord; ja, de pot is vol.

De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot met golfballetjes en kralen. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballetjes en de kralen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was: de studenten antwoordden van wel.

Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en kiepte de hele inhoud van deze twee koppen koffie in de pot met golfballetjes, kralen en zand. De hele inghoud verdween in de pot. De koffie vulde de ruimte op tussen het zand. De studenten begonnen te lachen.

"Nu", zei de professor, "nu wil ik dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven. Deze pot gevuld met golfballetjes, kralen, zand en koffie, stelt namelijk het leven van een mens voor."

"De golfballetjes zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je favoriete bezigheden. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn."

"De kralen zijn de andere dingen die belangrijk zijn. Je werk, je huis, je auto. Het zand, dat staat voor de kleine dingetjes die belangrijk voor je zijn."

"Als je het zand als eerste in de pot kiept en hem hiermee vult, is er geen plek meer voor de kralen of voor de golfballetjes. Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingetjes besteedt, dan kun je nooit meer ruimte hebben voor de dingen die belangrijk voor je zijn. Besteed aandacht aan de dingen die belangrijk voor je zijn. Speel bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je gezondheid zo nu en dan. Neem je partner mee uit eten. Doe nog iets leuks, er is altijd nog wel ergens tijd om het huis te poetsen of de prullenbak te repareren."

"Zorg eerst voor de golfballetjes, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand."

Eén van de studenten steekt een vinger op en vraagt waar de twee koppen koffie in die pot dan voor zouden moeten staan. De professor lacht en zegt de student dat ze daarmee een heel goede vraag heeft gesteld. "Ik wilde daarmee alleen nog maar weer eens aangeven en bevestigen, dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er is altijd wel een plekje om samen met een vriend of een dierbare een kopje koffie te drinken."

Nieuwe url zoeken

Heylo! Hulp gevraagd!

Aangezien ik al zowat een paar jaar ben gestopt met het webmasteren van Evy Gruyaert, is het hoog tijd geworden om eens te changeren van url. Dan hoeft er ook geen surf.to/strobbe of strobbe.tk of dm3.milfhunter.be meer te zijn, maar gewoon één kort en krachtig adres.

Maar. Ik ben al lang aan het denken wat ik nu zou kiezen. Maar ik raak er maar niet uit. Vandaar dus deze oproep: welke adressen stellen jullie voor? Het moet iets algemeens zijn, niet alleen iets te maken met mezelf en het moet mooi en fancy klinken, mja mja.
Ik wacht op hippe voorstellen :)

Engelstalig mag, er is beschikbaarheid over .com .us .net .org .info .biz. Misschien een .be adres, maar dat moet ik nog zien.