zwette kiek!!

gvd, da van die microgolf op volle toere was geen goe idee, mn kiek was zo zwet as iet en de pattatte ware zo hét als kweeniewa

Gisteren had ik de eer en het genoegen aanwezig te mogen zijn op het befaamde 'bouwkundefeest'; een feest voor alle studenten, assistenten én proffen van het bouwkunde-departement.

Het was een hele sjieke avond in de Salons Georges, met receptie, menu, een tombola, een quiz en zelfs een hele show. Ik had nooit gedacht dat ge blijkbaar wel érg dicht bij de proffen staat tegenwoordig, en dat er zo openlijk gelachen kan worden. Een prof van een buisvak die in de micro zegt: "studentjes, wordt bokser, meer kans op slagen": dat hoort ge niet elke dag. Straks nog les van dieje kadee.

En dan was er natuurlijk ook nog een afterparty. En dat allemaal voor drie schamele eurotjes...
Organisatorisch liep het daar allemaal erg vlot, en 'k heb mij aldaar zalig geamuseerd.

Ondertussen staat de microgolf op volle toeren te draaien, want ik heb blijkbaar weer hetzelfde probleem van altijd: les tot zeven, en om zes begint mijn spaans al, wat wil zeggen dat ik dus tot tien uur deze avond geen tijd zal hebben om te eten. Dus deze maaltijd wordt mijn ontbijt-middag-avondmaal in één.

Daarnet zag ik een vrouw een boom knuffelen. Vreemd. Of ligt dat nu aan mij?

Waar? Waarom niet?

Vol, vol met liefde en dingen die ik wil geven, maar niemand aan de andere kant.
Zin, zin om lieve dingen te zeggen tegen jou, maar jij, ongedefineerd, weg en ver en onbereikbaar.
Vaak zie je me lachen, en blij zijn, en dat ben ik ook, maar waarom kan ik niet delen wat ik voel, is dit alles voor mij, en voor mij alleen?
Kan ik niet krijgen, dicht bij mij, hetgene wat ik verlang, een lief meisje waartegen ik alles kan zeggen? Een lachend iemand die weet wat ik bedoel, waarvoor ik leef, die lief en zacht en vrolijk en alles tegelijk is? Iemand die er is, altijd, die zin geeft aan mijn bestaan, bij wie ik mij kan vleien en zonder zorgen kan zeggen: ik hou van jou?

Twirrel twarrel, . . .

© ap, De Standaard

het sneeeeuuuuwwwwt!!!!!

Druk

Van een eindeloze drukte gesproken... Deze namiddag had ik les tot zeven uur; de volgende les begon al om zes (een uur vroeger dan het einde van de vorige); megasnelfietsen naar de volgende les; die les duurde tot tien (jaja, 's avonds); dan moest ik nog eten; frietje gestoken; om elf kwam er volk, helpen een film te monteren;
het is nu 2u20, nu pas tijd om mails te lezen, te ontspannen, mijn rugzak uit te pakken, een muziekje op te zetten. En toch vind ik het niet erg, zo'n leven. Maar gewoon eens een knuffel, dat zou goed doen. Gewoon.

*-- finest selection (updated)--*

Oranje bloem

Aan het blonde meisje met de oranje bloem in je haar: waarom moest je nou nét de andere richting uit? Ik wou iets tegen je zeggen toen je me voorbij ging fietsen!

tzit nie mee... geluk in de poker is ongeluk in de joker :)

Poker

Op momenten als deze vraag ik mij af wat ik wakker zit te doen om half drie 's nachts. Ik kán gewoon niet slapen voor drie-vier uur...

Simon van op kot gaf hier daarnet een verjaardagsfeestje. Na een fruitsap, een pool-wedstrijdje en een paar olijven, besloot ik om met een paar aanwezigen een pokerspelletje te spelen.

Het toeval wil natuurlijk dat Graham mij alle fijne tactiekjes van het spel nét een paar maanden geleden netjes uit de doeken heeft gedaan. Ik weet het nog goed hoe ik samen met Graham de bijhorende 'facials' zat te oefenen, terwijl de vrouwen om ons heen flierden. Dat waren nogal eens tijden ;)

Bijgevolg zette ik deze pokeravond mijn beste "kijk-alsof-ik-goede/slechte-kaarten"-gezicht op, verhoogde de inzet met ultrahoge bedragen en verloor natuurlijk immens veel pákken geld. Dat is het leven, dacht ik dan. Anders zat ik mijn geld ergens anders op te souperen...

Toen kwam er een ronde en ik dacht spontaan "ik verhoog die pot hier met twee euro"
Ze volgden.
Toen dacht ik, aha, ik verhoog nog maar eens met een marginaal hoog bedrag.
Ze volgden.

Op die moment, moest ik, klotig genoeg, tot het besef komen dat ik totaal geen goede kaarten had. Ik gooide mijn kaarten op tafel, net zoals de enige die zo ver had gevolgd. Die ket had ook niets!
De regels zeggen dat dan de houder van de hoogste kaart wint... Ik dus.

Met een onbewogen gezicht schoof ik de stapel euro's naar mijn kant. Een grijns kon ik natuurlijk niet verbergen :-]

Partynight ft dJM3 & dJ To@st

Gegroet!

We staan op de vooravond van een hardstyled partynight... Hoe vullen we zo'n vooravond op?

Eerst wat deegwaren gegeten, om tot laat op mijn benen te kunnen staan en fatsoenlijk te kunnen draaien. Een paar platen opgezet en liggen mixen... Hondermiljoen mensen op MSN zitten helpen met allerhande problemen die ze hadden, beetje gechat met mijn Chalala'tje en met een meiske dat ik op de trein heb leren kennen (muy guapa), nog meer platen opgelegd... en dan wachten... wachten op de komst van DJ To@st, die mij deze avond zal featuren als DJ, jawel! Dé grote To@st, u allen bekend natuurlijk ;)

Nou, de pintjes staan in de frigo, virtual dj draait al en To@st is onderweg. Plan is dus in orde en klaar om uitgevoerd te worden.
Greetz! Tot vanavond in den Elexir, hurray!!!


d-j-M3 grtz ya all

Guylian

Oegh ik heb zin. Zin in een reep Guylian. Eerlijk? Een páár repen! 'k Ben er echt zot van. Zodanig zot dat ik zot word als er geen repen meer in de kast liggen.

(Guylian. Opgericht door Guy en Liliane Foubert. Bedrijf in Sint-Niklaas, en ze maken 72 ton lekkers pér dag. 't Is maar dat ge 't weet)

Ik wil een reep seashells in mn mond laten smelten, traagzaam en smeuig, elke druppel aroma moet en zal worden opgenomen door mijn smachtende tong vol choladeproevende zintuigen. Ik wil morgenvroeg wakker worden met een heerlijk stinkend chocoladebakkes.

Ik. Wil. Chocolat. Nu!!!!!
ARGHGHLGLGLHGLGLGHLDLKJFDLKJSDMFJKAOIZJRMODIJFSMDJ?NVCXOIUPXCIJV!!!!!

Bevroren letters

Iewww het is hier in de bureau zo extreem fucking koud dat het niet meer normaal is. De winter krabt met kriepende gescheurde nagels aan de aangedampte ruiten, buiten sluipt een mist ijlend over 't land... Nét op dat moment moet ik over 'warmte' en 'isolatie' studeren, maar letters bevriezen en tuimelen één voor één als glasscherven terug in hun cursus, nog voor ik ze kan opnemen in mijn tevens ook bevroren hersentjes. Bah. En toch hou ik van de winter.
Winter is koel. Winter is cool.

Boer zkt vrouw

Een drukke week is overgewaaid, en na de dagelijkse stormen is het weer weekend-wind-stil.

Een heleboel dingen zijn de revue gepasseerd; film-(groot scherm!!)-avond bij Dokus op kot (La haine), een serieuze portie lachen tijdens een eindeloze hilarische les Spaans, een goed gesprek met Dokus, aanwezig geweest op een interessante voordracht fotografie, een tennismatchke met Alexandra (verloren, jawel, maar ik was wat afgeleid)

Daarnet naar Boer zkt vrouw gekeken. Lach zoveel je wil, maar het is een zalig grappig programma. En gelachen dat ik heb :)

Happygangslapping

Wat ik voorspeld had, is uitgekomen. Happy slapping is in Leuven een rage geworden. Ik heb al een paar mannen en vrouwen op hun kop gemot, en het 'slaat aan'. Iedereen vindt het zo grappig dat ze mij vollen bak terugslaan.
Het gevolg is dat ik nu een beetje vol blauwe plekken sta, maar dat nemen we er graag bij.

Ondertussen lekt hier, op http://surf.to/strobbe, de eerste 'happygangslapping'-movie op internet. Een nieuwe rage, jawel. Geniet ervan.

Tot slaps,
Dirty Slap Sanchez

Droevig!

Het nieuwe album van Madonna is best wel te pruimen. Lekkere tunes met een continue beat erachter, het Kylie-gehalte is immens hoog, vind ik. Ergens fluistert ze 'ik ben droevig'. Wat onze geile biatch eigenlijk bedoelde was 'het spijt me'. Dokus suggereerde dat ze misschien gewoon op internet had zitten surfen en daardoor een ongelooflijke vertaalfout had gemaakt. En ja, Dokus heeft gelijk.

The new album of Madonna is to be swallowed best well. Delicious tunes with a continuous beat behind it, the Kylie-content is immense high, find I. Somewhere they I whisper am sad. What our horny biatch actual meant the regret was me. Dokus suggested that they perhaps normally on internet wanted to sit surfen and therefore an unbelievable vertaalfout had made. And yes, Dokus has equal.

Het nieuwe album van Madonna zal best goed geslikt worden. Heerlijke melodie met een ononderbroken ritme achter het, is de Kylie-Inhoud oneindige hoogtepunt, vindt I. Ergens zij fluister ik ben droevig. Wat onze horny eigenlijke biatch betekende dat de spijt de mije was. Dokus stelde voor dat zij misschien normaal op internet gesurfte wilden zitten en daarom een ongelofelijke vertaalfout had gemaakt. En ja, Dokus heeft gelijke.

Happy!

Er is veel te veel geweld op de wereld. Van Irak tot Parijs, overal gaat het wat slechter. Mensen zijn niet meer gelukkig. Daarom ben ik er natuurlijk, als weldoenende blogger.

Ik start in België een een nieuwe rage. Iedereen zal zich blij en gelukkig voelen.

Het nieuwe fenomeen, afkomstig uit Londen, noemen we: 'happy slapping'.

Happy slapping is the term used to describe the phenomenon of one or group of people slapping or striking a stranger (usually women or lone men) while an accomplice films the assault using a camera phone or smart phone. [meer]

Het concept is dus zo geniaal als dat het simpel is. Je wandelt met een team bestaande uit twee of meer personen door een openbare aangelegenheid. Persoon 1 filmt de uitstap met zijn gsm, persoon 2 krijgt spontaan het idee om iemand een pak rammel te verkopen. Willekeurig, zonder bijbedoelingen. Gewoon kloppen en weglopen! Ge filmt de hele handel en zwiert de troep op internet. Achteraf kan je met je team samenkomen en de kortfilm bespreken bij een pintje. De mogelijkheid bestaat om de teamafspraken te verbeteren, en na verloop van tijd beter cameramateriaal te kopen. Cameraman en vechtjas kunnen steeds omgewisseld worden, zodat variatie troef is.

Geweld maakt gelukkig!

Binnenkort hier de eerste Belgische happy slapping filmpjes. U mag steeds uw persoonlijke filmpjes submitten!

Meanwhile:
hier een interessant artikel
hier happy slapping movies (!!!! waarschuwing harde beelden !!!!)

Inspiratie. Weg. Dzjoemele.

Ik zit. Omringd door vier muren, in een frigo van een kamer. Het is hier ijzig, en mijn toetsenbord lijkt wel een bijeengebonden dozijn ijsblokjes. Elke aanslag doet mijn lichaam eraan herinneren dat er ergens nog verkrampte handen aan bengelen. Ik zit en doe niet veel. Ik wacht, misschien op het middernachtjournaal, misschien op jou.
Géén enkel druppeltje inspiratie om te bloggen. Het is écht triest. Vorig jaar (zie archief) ging het zo goed; ik schreef het ene verhaal na het andere, avonturen vertrappelden mekaar. Nu moet ik met lede ogen mijn eigen blog aanzien. Gelukkig zijn er nog andere mensen die wél inspiratie hebben. Check de links.

Ik wil een verhaal schrijven, zoals het warenhuisverhaal. Inspiratie, zoek me! Zoek me!! Godverdomde inspiratie, waar zijde?? :-(

Blinde dans
Ik mis je, waarom ben je niet online? Dzjoemele.

Lasershooten

Hola, qué tal?

Het grote avontuur 'lasershooten' is geslaagd.

Lasershooten. Ge wordt eerst als wilde zwijnen losgelaten in een tweeverdiepig labyrinth van muurtjes, schietgaten en bruggen. Het is er pikkedonker, het enige licht bestaat uit wat blacklights en stroboscopen. Rook ontspringt spontaan uit gaten... Dan begint 'the game'.
Elke deelnemer draagt een harnas rond zich, waarop lampkes pimpen van uw team, en ge moet dus de vijanden zoveel mogelijk afknallen door met uw laserpistool te schieten op andere klojo's die ge encountert.

Het kuttige is dat ge een beetje moet kijken of die andere niet bij uw team hoort. Sommige noobs hadden dat niet door en kilden meer hun eigen vrienden dan iets anders. Ik moet u natuurlijk niet vertellen dat Thomas, Simon en ik de hele handel afschoten als waren het tamme konijnen die uit hun hol kwamen kijken naar de stoere kabouterkes. Dzoef, dzoef, daar gingen ze allemaal tegen de vlakte! Jammer wel dat Simon bijna enkel onze eigen vrienden afknalde, en dat Thomas en ik in alle verwarring soms op elkaar zatten te schieten. Maar dat nemen we er graag bij. 't Was wel zalig.

De week is alweer bijna om. Het gaat zo crimineel snel. En waar is de liefde, waar is de vriendschap?

Vele groetjes aan Char to the fucking lotte.

*^*

Nét nu ik ging oproepen om auto's in Leuven in de fik te steken, ben ik op mijn besluit moeten terugkomen. Ze hebben in Frankrijk een paar bloggers opgepakt die opriepen tot geweld :-D
Ik trek het mij niet aan en trek vanavond naar Gent, om daar gewapend met een laserpistool een paar agressiebeesten af te knallen. Dzoeff, een vette lazer in je ogen en dan zie je nix meer. En dan ben je weg natuurlijk.

Ja, wadde.

Als Bob Marley hier staat te pimpelen op de achtergrond, dan is er voos wat mis met Dimitri. Daarnet op aanraden van Dokus "The Motorcycle Diaries" gekeken, een film over Ché Guevara. Awel, dat raakt mij nu, en dan ben ik gáns serieus.

The bird of youth flies and doesn't come back. Fly, man, fly!

Ik heb zin om de wereld terug in te trekken, met Graham ofzo, gewoon de wereld in. Kleine dingen doen, zalig gelukkig zijn, geen hatelijke groepswerken in asociaal door de tijd vergrijsde lokalen, waar eenieder achter zijn laptopje aan een excel-sheetje zit te typen. Is dat het leven? Willen jullie dáár gelukkig worden?
Het leven is liefde, mekaar troosten, er zijn voor mekaar. Jammer dat er zo weinigen zijn die dat beseffen, zo héél weinig.

Tussenin Rome nog bekeken, die sterke TV-serie op Canvas. Eerst nog vieze ambras gehad in de TV-zaal, omdat een janet van een bio-boer zijnen Expeditie Robinson wou zien, en niet wou changeren. Nou, ff harde ambras :-) Hij kreeg zijn expeditie, maar mijn wraak is altijd zoeter dan een suikerplantage.

Voor de rest is alles goed, ik denk dat ik mijn zinnen even ga verzetten op het overwinningsfeestje van het VTK. Ja, die film, dat maakt mij week. Morgen ga ik samen met Thomas en Simon lasershooten in Gent (ik ging bijna Rome typen, lol). Sorry mama, ik kon geen mail meer sturen, het internet lag hier wéér plat, pff. Maar nu weet je dat ook weer, cava?

Buenos noches, amigos!

Nieuwe week

Terug in Leuven, gefriemeld door veel te drukke treinen en gestapeld in veel te volle bussen. Uitgepakt, achter mijn computer geploft, en nog wat zitten chatten, wat muziekjes hier en daar, nu geeuwen en gaan slapen. We zijn er weer klaar voor.
Kiss

Het springende uitgaansleven

Wel wel wel... dat was dan het beste feestje ooit. Laat ik dit verhaal even beschrijven met gelijk het was. Real-time-shit, you know. En we zijn vertrokken!

Ik stond die dag op in het begin van de namiddag. Nog zeer behoorlijk scheef van de vorige avond, bolde ik met mijne véló naar de les. Natuurlijk had ik nog niets gegeten, waardoor ik het vrij snel liet afweten op intellectueel gebied, allez ja. Ik repte mij naar den alma, gamede wat met de bekende Dokus Mertens, en spoeide mij erna naar mijn Spaanse amigo Felipe. Twee dagen op rij bier kappen, dat ging niet voor mij, allez, voor mijn buikie. Dus ik weigerde zijn aanbod om een pintje te drinken. We reden door naar Thomas zijn kot, en Thomas had natuurlijk.... niets anders dan bier. Dus, pintje, pintje. En aldus was ik weer genezen.

Aangezien Thomas en ik de jumpers van de eerste generatie zijn (Felipe van de nulde, want die heeft da real cherrymoon&bonzai/shit meegemaakt) vertrokken we tijdig en op tijd naar de partyplace to be: alma1. Daar aangekomen bemerkten we een discotheekjumpparty met de allergeilste beats en heetste stampschijven. De sfeer zat er al totaal in, en er was veel volk aan't gáán. Ook de nodige kortgerokte meiden ontbraken ook niet, maar da's niet zo erg, natuurlijk.

Alles stampte lekker door (méga ambi, écht), tot ik opeens werd gespot door vrolijke partymeiden (groetjes aan Lies!) die mij blijkbaar nog herkenden van het vorige feest, alwaar ik mij nog wel hun namen enzo van kon herinneren. De rest was al wat vager, maar, niet getreurd, we bleven springen op retrobeats van hier tot in bonzailand. (nogmaals: méga ambi, écht)
En opeens creëerde den Thomas zich opeens dubbel, want: opeens verscheen daar zijn broer. Dus de familie Belmans stond er weer. Olé.

Een optreden van Sisco Kid is ook wel goan!! Een meute brullende overgegeilde kerels stonden en masse te smeken voor blote tieten (zag ik daar ook geen meiden meebrullen?), nou, doe gerust girls, camera in aanslag! Face down ass up that's the way we like to fuck! En opnieuw. Scheef. Natuurlijk geen enkele portie vlees gezien, maar de twee danseressen hoerden het podium af gelijk twee matroesjka's op een mechanische stier.

face down, ass up, biatch! *spank*

Toen was het de beurt aan dé kerel van den avond; Mistah Da Boy Tommy. Hoe die kerel het flikte weet ik niet, maar die peerde er gelijk drietriljoen beats door op één minuut. Ie-de-reen stond te jumpen en te hakken, Lonsdale vlaggen door de lucht, gerokte vrouwen alom, etc, etc, gewoonweg dé wereld zoals em moet zijn; gabberen en gabberen. Oké overdreven. Maar het was wel zoalig.

Dimitri en Da Boy Tommy: "ik vind uwen blog supergoe kerel"

Op een gegeven moment, net na het lied 'waste the motherfuckers', kwam er een kerel op het idee dat ene zinnetje nét iets te letterlijk te nemen en stak een andere kadee een mes in zijn belly. Diezelfde Belli Thobeman was getuige van deze toch wel zeer directe aanpak van personages die het niet eens zijn met anderen. Nou, politie sluit de keet af, da Boy pakt zijn koffertje en einde party.

Aldus vertrokken to@st, filipe en ikzelve richting thobes kot, alwaar de frigo ondertussen nog een bak had bijgeproduceerd. Dus daar nog ff zitten boozen, lachen, zingen, een Amerikaanse griet getuned, etc. Thobe zijn afterparty was zoals het was: spontaan zalig.

Nou mister Belmagoraz Thobestyle Trackx en Felipe House of House trancerd, dat was nu eens hét feestje om het weekend scheef in te duikelen. Merci.

Ik groet u.


ps: partypictures staan online, niet veel, maar genoeg

/

Gisteren ben ik schever gegaan dan een horizontale lijn. Er was geen Spaanse les, en twee feestbeesten gaven een house-warming-party in hun kot. Jaja, vetjes :-D
Filip (collega Spaans) en ik hadden twee biertjes gedronken, maar toen bemerkten we ter plaatse een Amerikaanse freezah VOL bierfleskes. En we hebben wat geholpen om die frigo leeg te drinken, maar, toen zag ik opeens een lading rode wijn. Ik moet u waarschijnlijk niet vertellen hoe verkeerd dat dat allemaal wel ging. Zalig :-D
Straks naar Da Boy Filipe, daarna naar Da Boy Thobeman en erna naar Da Boy Tommy. Mijn buik protesteert nu al, en de beentjes tintelen een beetje, want straks... gaan we JUMPEN ;)
*grijns*

All Saints

Black Sistah

Daarnet mijn ouders en zusje op bezoek. Zusje zat nauwelijks vijf minuutjes te browsen op mijn computer, en op die korte tijdspanne heeft ze weer wat kunnen forceren. De achtergrond was veranderd in een van "Blind Guardian", op een notepadje stonden wat songs 'om te downloaden'. Als brave broer heb ik dat natuurlijk gedaan, op de achtergrond weerklinkt nu zelfs de dramatische muziek waar onze thuiscomputer thuis van overloopt. Elke partitie kleurt zwart en duister, en ik zie totaal het licht niet meer door die gothicwereld. Al is dat misschien net de bedoeling.

Mijn zus laat altijd wel een duistere sfeer hangen . En dat zal ze zeker als een compliment beschouwen ;)

Trippin' high

En daar zat ik weer, opeens alleen. De stilte van mijn boeken fluisterde om aandacht en een eenzaam radioliedje schalde zielig door de veel te kale kamer. Ik in een kamer, een enorme kamer. Haar dimensies overstegen elke normale vorm en de kamer werd bij elke rauwe klank ruimer en killer. En er was niets, en niemand, in de allerweidste omtrek sinds Adam geschapen werd. Ik voelde mij zoals Adam; een hele wereld zonder iets om te leven, grenzeloos groot en toch te klein.
Ik opende een deur die vroeg geopend te worden en kwam in een omgekeerde kamer terecht. Het plafond was de muur van de vorige kamer en ik voelde mij duizelig en gek. Uit de vorige kamer kromden de tonen van de doffe radio tot zeepbellen, en ze ploften uiteen in duffig bruine stofwolkjes. Een luik onder mij opende zich en ik viel, ik viel minutenlang verticaal omhoog, terwijl ik om mij as bleef tollen, grip zoekend, onder en boven vergetend. En naast mij vielen al mijn bezittingen omlaag, en ik verder omhoog. Het vreemde was dat ik niets kon beseffen, omdat de dingen die ik zag, uit een object kwamen dat steeds lager viel, en opnieuw hoger was, en dan terug lager, en zo zag ik mij steeds opnieuw en opnieuw omhoog vallen. Tot ik opeens door een spiegel viel, in een glazen kooi vol spiegelscherven kwakte, en mijn lichaam één grote plas rood werd.