"Vandaag was een recorddag"

Het is vandaag de warmste 30 oktober sinds het begin van de meteorologische metingen in Ukkel in 1833. De hoogste temperatuur werd opgemeten op de luchtmachtbasis Kleine Brogel in Limburg. De thermometer haalde er 23,4 graden.

En ik ben niet eens buiten gekomen. Schande :-)

bron: de Standaard

Wonderland

[mp3]
Get on trip with me tonight
follow me to the other side
dancing together hand in hand
taking a trip to wonderland
there is a place for you and me
like in your wildest fantasy
come with me and take my hand
enjoy your trip to wonderland!
tududududu, tududududu, ... :-)
enjoy your trip to wonderland!

Zingespeel

Dat was even hard, dan kijk ik dizzy naar mijn scherm, nu weet ik hélemaal niets meer. Tegenstrijdigheid, waarom? Kan alles niet simpel-fijn zijn? Nee, dan lach ik niet meer..

Ik dacht dat een brief fijn was, niet dus. Need reinforcements!

Zinnetje van de dag: Een minipaus, dat is een priester.
Gehoord op de trein, alwaar ik vastgepind zat tussen twee groepen joelende scouts.

"Steek het op de mug" Waw, waarom vloeit die zin er zo zalig uit. Maar lieveheersbeestjes zijn minstens even hatelijk. En lawaai dat dat maakt. En toch dood ik ze niet, en zet ze vriendelijk buiten. Maar een mug? Splatschhh. Even meer lawaai, en dan gedaan zoem-zoem.

Kutstaakmensen. Begrijp dan toch dat dit nodig is voor onze toekomst.

Nu nog een mp3-player en ik heb álles. 5 gieg maximaal, goede geluidskwaliteit, luid genoeg voor mijn grotere koptelefoontje, leuk schermpje. Iriver-achtig.

Slaapwel...

Nacht!

Whahaha, net een zalige boswandeling met Brecht achter de rug. Het was een beetje een uit de hand gelopen wandeling, maar oh zo zalig. Basic, weette. Vertrokken met twee pintjes, door de tuin van Lerkeveld, door een villawijk, en opeens verzeild in de donkere bossen van Heverlee. Fotoverslag volgt... Me sleep :)

update: fotoverslag online

Gewoon goe leven ;)

Deze donderdag is chillen.

Vorige week donderdag draaiden dj To@st en dj Strobanov (ikzelf dus, haha) op onze eerste mega-party. We gingen gedurende één uurtje de tent opwarmen, maar toen wou onze laptop geen vriendschap sluiten met de geluidsinstallatie, daarna weigerde de cd-speler onze cd's te lezen, doch uiteindelijk hebben we heel de nacht de vetste ambi-platen door de speakers laten knallen. Vét, dat was het. Echt zalig. De hele zaal shakete en sprong op onze wellustige warme salsa/retro/80-90ies/~beats! Olé, fiësta!

dj Strobanov ft dj To@st, en andersom ;)

Deze week stond meer in het teken van de 24-uren loop in Leuven. Da's hét mega-event in Leuven waar alle studentenorganisaties mekaars poepje laten ruiken door 24 uur aan een stuk toerkes te lopen op een atletiekpiste, omgeven door een dozijn culinaire eet- en drinkstandjes.
Ikzelf heb dit jaar nauwelijks gelopen, eerder gegeten, wormkes enzo.. :p

sfeerbeeldje, foto door Caroline (Ulyssis)

Thomas en ik hebben ons nogal geamuseerd daar. Ik was ziek, ja, maar dokter Thobe heeft op fantastische wijze mijn lichaam geoptimaliseerd.Zijn verslag van die prachtige avond moet je zéker eens doornemen :-)

De 24-uren loop is na zovele jaren opnieuw gewonnen door het VTK. Een grijns van plezier en genot. Ik heb er zelfs even mijn les Spaans voor geskipt. Doch het was de moeite. Na de les nog gaan drinken met een leuke groep Español-estudiantes, zalig.

We gaan er weer tegenaan! Ofzoiets.

Fiets

Deze morgen ben ik uit alle miserie vertrokken uit de les, want ik voelde mij slecht. Ik geef toe dat ik ook nauwelijks iets begreep van de leerstof die ze daar in mijn strot probeerden te rammen, maar eigenlijk kon ik het fysiek precies niet aan. Vreemd. Mijn lichaam verzet zich vast en zeker tegen de vogelgriep.

Aangekomen op kot, kwam ik de werkman van hier op kot tegen, en ik dacht opeens aan mijn arme fiets, die nog steeds met een doorgeroeste stuurstang stond te kreperen in de fietsenstalling. Mijn fiets, die ooit gestolen werd, waar niets meer authentiek aan hangt buiten de kader, mijn fiets waar ik zo graag op rij, gewoon omdat het al zo lang míjn fiets is.



Een paar minuten later was ik samen met de werkman mijn fiets aan't soigneren, en dat duurde toch wel even. Het object van reparatiewerken was deze keer de ganse stuurkolom vervangen door een stuur dat ik had gevonden op een fietsenkerkhof. Het oude stuur was zodanig doorgeroest, dat als ik naar links of rechts stuurde, mijn voorste wiel geen gehoor gaf aan deze opgelegde beweging. Dat is niet gezond, eerder levensgevaarlijk, voor mij en mijn fiets.

Een fietsstuur wisselen valt tegen. Oud stuur er uit wrikken, een ander erin, remmen overzetten, fietsbellen en reflector verzetten. Wat een werk, wat een miserie. Dan kom ik ook nog eens tot de conclusie dat mijn remmen totaal niet marcheren, want de kabels doen voor de zoveelste keer lastig. Zelfs het mechanica-bandje dat ik sinds kort aan mijn rechterhand draag, heeft geen positieve invloed op mijn capaciteiten als fietsenmaker.

Alles duurde zo lang, dat ik ook de les in de namiddag miste, want, ik moest eigenlijk ook nog ontbijten tijdens de middag. Maar, mijn fiets heeft tenminste terug zin in haar bestaan gevonden. En daar doe ik het voor :)

Mijn dagen komen een beetje overeen met het leven van mijn fiets. Ik voel me soms koud, sta te staan tussen een bende andere fietsen in een stom fietsenkot. En het was waarschijnlijk geen toeval dat mijn fiets net nu zijn stuur verloor. Ik voel me een beetje doelloos fietsen, zonder remmen, in een richting die ik zelf precies niet kies, zonder dat ik weet of ik er zo wel ga komen, hm hm.

Wie komt me repareren?

Chocolat

Op een gegeven ogenblik ontdek je een witte leonidaspraline. De beste.
De praline rust achter een vitrine. Het is niet duidelijk als de praline te koop is of niet.
Elke keer je langsloopt, verschijnt een glimlach van jewelste op je gezicht en voel je je vanbinnen warm worden.
Aangezien de praline onbereikbaar lijkt, proef je ondertussen van bruine chocolade, maar dan breekt het vitrineglas, ruik je de aroma's van de praline, die zo zalig matchen met al zintuigen...
Je besluit dat de bruine chocolade niet is wat je zoekt, en je gaat volop voor de witte leonidaspraline.

Orkaan, vogelgriep, blabla

Mevrouw aarde is toch maar zotte toerkes aan't draaien. Een dag geleden was hét hoofdpunt van de VRT nieuwsdienst: "De eend die is gestorven in Denemarken is niet gestorven aan vogelgriep." Interesseert míj dat?

Tegelijkertijd stortte ergens in Afrika een vliegtuig neer, en niemand wist eigenlijk exact wáár, en waren er nu overlevenden of niet? Of hoe een vogelleven opeens belangrijker kan worden dan het leven van 150 mensen. Of hoe Afrikanen minder weten van 150 mensen dan wij van een stomme eend.

Ergens anders raast een orkaan voorbij. In mijn hoofd ook, eigenlijk. Maar da's nog minder nieuws. Kwak.

De persoon links heeft thuis een kip. De kip leeft nog, en is dus niet gestorven aan vogelgriep.
De man is ondertussen wel zijn huis kwijt.

Miss Belgian Beauty

De nieuwe Miss in België is Céline Du Caju. Die naam alleen al verdient een plaats in het groene boekje. Ze is 19, single, is 1.79m groot, heeft blond haar en blauwe ogen en studeert communicatiemanagement, en... ze zoekt géén mister Belgium! Hier ben ik! :-D

Ach soit, kvind het wel een knap ding. Wat vinden jullie ervan? Ge moet maar 'ns rondsurfen op haar website.

meer op http://www.celineducaju.be/

...en dimitri doet weer emotioneel

ik heb het gevoel dat alles in zijn plooi valt
niet gemakkelijk om zoiets te denken
nu weet ik dat ik rust ga vinden
een zalig openhartig gesprek met dokus
ik wil nooit meer dat ik zoiets zeg, nooit
het verleden lijkt bedroevend voor eenieder
ik heb een soep gemaakt, ja
maar vergeet niet wat er op mijn blog stond
ik vlieg héén, nooit terug
en ik proef frisse groente
ik ga de kamer sluiten, dicht
conflicten worden opgeruimd
en verhuizen naar een nieuwe kamer
vrij van zorgen en hoop voor morgen

De liefde van de mensen

Een beetje drukte, zelfs nu, bij het begin van dit weekend. Ik zit hier nu achter mijn pc, om één uur 's nachts, mailtjes te typen en mijn blog aan te vullen. Achter me ligt een hele tocht vanuit Leuven en een stevig gevulde week.

Een klein woordje over het waarom van het lift-initiatief. Jan Aldelhof en ikzelf waren ervan overtuigd dat je tegenwoordig nog wél kan liften. Sommigen beweren dat het tegenwoordig bijna onmogelijk is om zo te reizen. Maar ik gelóóf in mensen. Dit is ons onderzoek naar de menslievendheid achter de mensen.

Onze tocht begon in Leuven zelf; vanaf het station zijn we deze avond omstreeks 22u30 vertrokken. Na een half uur tevergeefs 'sukkelen' pikte een mevrouw ons op. We hadden een interessant gesprek over lifters, haar werk als zangeres en kunstacademicus. Ik was echt aangenaam verrast door deze ervaring, want geef toe - het is niet zo evident dat een vrouw van rond de 37 twee studenten vanuit leuven meepakt in haar wagen. Maar ze lifte vroeger zelf, en dat heb ik nog al vaker gehoord; als je zelf lift, ga je later mensen gemakkelijker meenemen.

Alwaar onze wegen uiteengingen, hebben we even een kilometer te voet moeten overbruggen. Onze tocht ging langs hoerenkoten en duistere lange wegen, maar we stapten vol goede moed verder.

Een volgende wagen. Klein, gedeukt, een kerel van achteraan in de twintig. Hond op zijn schoot, operamuziek door de speakers. Kunstacademicus, ook. Wat een toeval. Ik denk dat mensen die lifters meenemen, heel creatief of alternatief zijn. Het zijn mensen die echt mensen zijn, vind ik.

Het is wel raar, soms. Zo stapten we langs een plaats waar er veel bloemen lagen. Daar is waarschijnlijk ooit een lifter platgewalst. Maar zo'n momenten vergeet je natuurlijk snel als Jan dan zegt: "Hey serieus, gaan we naar een hoerenkot?"

Bon, we hebben dat dan toch maar niet gedaan, kwestie van op tijd thuis te raken, natuurlijk. Om half twaalf stonden we in Schaffen, maar aangezien het nét iets te lang aan't duren was en er nog maar weinig verkeer doorkwam, besloten we maar om de hulp in te schakelen van de papa van Jan. Zo raakten we thuis. Ons avontuur dus is niet in schoonheid geëindigd, maar dat hoeft ook niet. De trip was fijn, en we zijn weer een ervaring rijker. En dát is net waarvoor we het deden.

We geloven dat het zéker mogelijk is om te liften. Mensen zijn echt wel vriendelijk (buiten een zeker klote-individu die ons extra-gas-bijgevend bijna omver reed :-| )
Het liften is een beetje moeilijker 's nachts, maar da's begrijpelijk.
Conclusie: liften is fijn, je leert veel bij, en er zijn nog mensen met een hart voor anderen. En dat maakt me blij.

Over de nacht ervoor, moet ik ook nog een heel pakje bloggen. Maar da's voor later... Ben ondertussen toch al een half uurtje aant typen.. en Dimitri wordt ook wel eens moe :-)

Slaapwel, jij.

Pijn enzo

Pijn, pijn. Ik ben daarnet naar het medisch centrum voor studentjes van Leuven gegaan. Den dokter daar heeft me bijzonder goed gesoigneerd. Een gesprek.

(Dokter doet pijnlijke handelingen)
"Amai, ge zijt ne straffe kerel, doet dat geen pijn?" "Ach nee," zei ik, "als ik voor zoiets zou janken zou het wel stom zijn, als ge hier bij wijze van spreken binnen tien minuten misschien ne kerel binnekrijgt die in frut vaneen ligt." "Mja, da's waar, da's waar", antwoordde de dokter, "maar die mensen hebben dan meestal geen pijn, door de adrenaline". "En wie zegt dat ik dat nu niet heb?" zei ik. lolz

Vorige avond heb ik een spelletjesavond georganiseerd, met de steun van een paar kotgenoten. Er was een leuke groep kotgenoten aanwezig, en we speelden zotte spellekes als daar zijn: pictionary via paint, zeg 'ns euh, uitbeelden, catch-the-sperm, armworstelen... Het was super gezelllig, en erna zijn we en masse gaan feesten in de Lido.

Vandaag wat liggen chillen, geldzaken regelen, chatten, rusten, uitblazen, naar dokter gegaan, pijn gehad, genezen gevoeld, gegeten,... Jeuj!

Oh, voor de kijklustigen: nieuwe foto's van de haartransformatie te Brussel. En ook van die zalige maaltijd die ik samen met Jan Nijs gemaakt heb.

this een béétje gephotoshopt, maar zo werkt dat nu eenmaal :-D

Für Elise?

Ik ben zot en ik doe raar, ik lach precies altijd, maar wie weet dat ik ook serieus kan zijn, wil zijn? Ik krijg gewoon de kans niet, of weet niet wanneer ik ze moet nemen. Ze verwachten zo vaak dat ik ben wie ik ben - langs één kant -, en ik wil zo graag af en toe gewoon zijn, rustig en echt gewoon; maar wie kent die kant?? Ken ik 'm zelf nog? Is die kant er nog?? En het is zo verdomd moeilijk om te bloggen als er zovelen zijn die dit lezen, die me op de vingers kijken. Vroeger legde ik mijn hart hier, open, maar nu is dat voorbij, dat gaat niet meer, ach. Ik ben zo graag bij je, en 't gaat zo raar, je loopt weg, ik voel me vreemd en ongemakkelijk, wat wil je? Ik wil vriendschap en babbelen, en luisteren naar je muziek, alles van je weten, alles van je horen.. Ach ik weet het allemaal niet meer. Ik ben niet zoals Dokus, weet je nog wel. I fight like the best, but I'll die like the rest. Miserie, een beetje toch...

Slaapwel
Dimitri

Zzzz...

Tot vervelens toe kruip ik hier achter de pc. Geen zin om te leren, geen zin om naar buiten te gaan, geen zin in beweging. In Tessenderlo-city was er vandaag vanalles bezig ter ere van Ludo Dierckxens, maar dat interesseerde me totaal niets. Ik heb al eens mensen op ne fiets gezien, en een held is voor mij meer dan iemand die goed kan fietsen, wat ik dan nog in twijfel durf te trekken.
Straks terug naar 't kot. Eindelijk eens wat actie :)

Shi Ma

Sinds dit jaar zit er naast mij een Chinees op kot. Alle vooroordelen mag je nu al overboord gooien, want het is ne 'geciviliseerde'. Hij heet Shi Ma, maar we noemen hem Hero Shi Ma. Hij praat perfect Engels en hij ziet er nog cool uit ook.
Als ge ff ne seconde hebt, bekijk zijn blog dan eens; er staan ongelooflijk veel foto's op (van een Chinees verwacht ge niets anders) en voor de rest is er niets te lezen buiten een hele hoop [][][][][][][]-dingskes. Ofwel zijn dat Chinese tekens die mijn computer vertikt weer te geven, ofwel is hij erg abstract in zijn woordkeuze en schrijft hij met zen-symbolen ofzo.

In de week zijn Jan en ik hem eens gaan bezoeken op zijn kamer. Hij wou ons iets tonen op zijn computerscherm, en we keken naar één of andere Chinese website. En toen begon het.

Jan: "What the fuck, all these signs"
Ik: "That's forbidden! That's communism!"
Jan (wijzend naar het scherm): "That's the forbidden sign man!"
Ik: "Oh my God, that's evil!"
Wij: "Nóóóóóóóóóóó!"

We zwaaiden met onze armen, keken super angstig, doken achterwaarts weg, botsten in alle 'paniek' tegen de deur, en liepen toen al "nooooo-"roepend door de gang.
Ge had die chinees zijn gezicht moeten zijn; dat was véél yens waard. Grijns.

Chineesjes mag je af en toe ook ne keer ambeteren, niewaar.

Koken

Scheef koken. Brecht, Dokus en Dimitri ft knorzakjes en Duvel...

(rechtermuisklik, opslaan als, divx required)

Cérise!

De haartransactie is vlot verlopen. Het meisje dat mijn haar onder handen mocht nemen heeft dat echt zalig goed gedaan. Dokus, Evi en ik in een geïmproviseerd kapsalon op haar Brussels kot; dat was een hilarisch tafereel.

Het feit dat ik zelf de lamp omhoog mocht houden en dat dokus mijn haar schikte opdat Evi het juist zou knippen, beschrijft slechts een fractie van de foutheid van het hele experiment. Ik zat met de schrik; ja: hoe zou je zelf. Een kapster die nog niet eens een kam op kot heeft, dat geeft toch wel een kick. Een kick special. En dan nog die kleur erin draaien... Ik had zo mijn suggesties gegeven, maar ik mocht niet eens weten wat ze erin zou zwieren. Tijdens de kleuring trok Dokus de gekste bekken, zodat mijn hartslag een zekere pijngrens bereikte. Ik dacht stillekes aan alle leuke momenten uit mijn leven, en sleepte mij erdoor. De kleuring bereikte enkele sensuele hoogstandjes doch dat geheel terzijde. Een meid met krullen en botjes die tegelijk uw haar onder handen neemt, dat is toch wel een persoonlijke dimidrei-droom die uitkomt.

Het resultaat van de expeditie Brussel is een spacy look. Donker haar, met een rode schijn in't licht, achteraan verwerkt naar een hanekam, bovenaan de artistieke vrijheid van pinnekes tot hairy mess.

Het is zelfs zo ver gekomen, dat de treinconductrice mij verwarde met een ster, en dat we een rondleiding kregen tot in de bestuurderscabine van de trein. Daarmee werd ook bewezen dat het leven als BV best wel roodkleurig kan zijn.

Het was me de avond wel.

Nen dikke merci voor Dokus, de assistent, en *natuurlijk* Evi, kapster en psychologe van dienst.

Zowat vanalle zever door elkaar

Het is mislukt. Onze verkiezingsploeg van 't kot heeft het niet gehaald. Het scheelde gewoon een paar stemmen. De conclusie van deze ridicule verkiezingen is even klein als de etter uit een puist van een microbe op een strontvlieg: we blijven feestjes organiseren.

Gisteren ben ik gaan babbelen met een ex-erasmus-student. Aangezien die kerel in Madrid heeft gezeten, was het wel serieus handig om te weten hoe de dingen nu in elkaar steken. Het belooft een moeilijke trip te worden, maar we zullen wel zien. Gelijk altijd he.

Gisterenavond ben ik naar een blacklight feestje gegaan, samen met Thomas (hoe lang was dat niet geleden dat ik die nog gezien had!) Het was laat en scheef, en fijn tegelijk. Vandaag ben ik naar geen enkele les gegaan, kwestie van mijn leven georganiseerd te houden.

Straks pak ik samen met Dokus de trein richting Brussel, alwaar Evi mijn haar zal knippen en verven in een speciale kleur. Ik ben zeer benieuwd naar het resultaat, en hoop dat ik na mijn make-over nog vrienden zal hebben.

grtz
Dimitri

Zomermode 2006

Ik heb daarnet eens gebladerd door de lente/zomermode van 2006. Romantisch en kleurig: "This year's shows have been billed as one of the prettiest, most romantic seasons seen in Paris in years." Ik kan het enkel toejuichen. En nog beter: "Dresses and skirts - which made their comeback last season - will be all-important wardrobe items next spring."

Ik vind het zalig. Wat vinden jullie ervan?

fuck copyrights, die vrouwen zijn nie van ulle zenne

lente & zomermode 2006, een persoonlijke selectie of:
hoe de vrouwen er van mij mogen bijlopen deze zomer ;)

Jij

Eigenlijk ben je misschien veel te interessant om ooit te doorgronden, en dat is net het fijne. Ik weet totaal niet waar ik moet beginnen, en dat maakt het tot een uitdaging. Ik verwacht eigenlijk niets, en da's zeker het beste. Ik denk aan je en je weet het niet en da's vreemd en toch gezond. Ik weet niet waar je bent en ik zoek je niet, ik laat me vinden door een nooit zoekende jij, en die onzekerheid geeft me warm-en-koud-tegelijk en tintelingen die het leven zachter maken.

I'm glad I didn't die before I met you

This is the first day of my life :-)
videoclip

Van wie komt dit liedje? Machtig, toch...

update: 'la fille' wist me te vertellen dat het om Bright eyes gaat. Bedankt!

The First Day of My Life

This is the first day of my life
Swear I was born right in the doorway
I went out in the rain
Suddenly everything changed there
Spreadin' blankets on the beach

Yours is the first face that I saw
Think i was blind before I met you
I don't know where I am
I don't know where I've been
But I know where I want to go
So I thought I'd let you know
YEAH THESE things take forever
I especially am slow
But I realise that I need you
And I wondered if I could come home

Remember the time you drove all night
Just to meet me in the morning
And I thought it was strange
You said everything changed
You felt as if you'd just woke up
And you said,
This is the first day of my life,
I'm glad I didn't die before I met you
But now I don't care I could go anywhere with you
And I'd probably be happy.

So if you wanna be with me
With these things there's no telling
We just have to wait and see
But I'd rather be working for a paycheck
Than waiting to win the lottery

Besides maybe this time it's different
I mean I really think you like me...

Foto's van een ruige partyweek zijn hier te vinden.

Een vlammetje in mijn hartje

Het plotse idee. Ge moet er maar opkomen. Zo kwam er daarnet tijdens een toch wel zeer plezant gesprek een idee naar beneden getuimeld om nog eens een fakkeltocht te doen. Aanwezigen waren Simon, Tim, Hero Shi Ma en ikzelf. Met stokken, vodden en kaarsvet fakkels gemaakt en daarna een stevige wandeling ondernomen. Een zalig sfeertje dat ik eigenlijk zou moeten kunnen uploaden naar mijn server zodat jullie het in volle ornaat zouden kunnen ervaren. Leuven is fijn en ik hou ook van jou. Slaapwel!

Willekeurig

Het is laat en toch nog vroeg, en ik lig op bed met een zwart toetsenbord voor mij.
De kamer is warm van de zachte rode muziek.
Langs het raam glijdt een koude mist kleurloos voorbij.
Ergens in het land verzieken mensen onze maatschappij met een onverantwoorde staking.
Ik ruik in de verte kerstmis en denk aan sneeuwvlokjes en kinderen die in de sneeuw spelen.
Een handdruk op de muur, het is raar, maar ik verwacht een handdruk terug.
Ik zag haar, en mijn blik bleef kleven op haar lippen. Ik beeldde mij in hoe zacht ze zou zijn.
Het fenomenaal fout feestje van gisteren was fouter dan verwacht en zalig lekker.
Ik danste en zij danste als een ballerina langs me heen.
Mijn computertje heeft zijn dienst bewezen toen ik de tent dj-gewijs scheeftrok.
De paus geeft een interview en Jezus is al lang dood.
Sommige relaties bekoelen en er ontstaan nieuwe vriendschappen tussen mensen.
Een biervlek Leffe van jewelstete op een dure cursus van jewelste is niet grappig en stinkt een beetje veel.
Ik was aangenaam verrast toen jij mijn kamer binnenkwam.
Vind me, ik ben hier!
Ik kan beter koken dan ik had gedacht, volgende keer mag de puree wel niet overkoken.
Een knuffel zou soms goed doen.
Er valt volk binnen en ik eindig deze post met een glimlach.

Terrorismesletjes

Geen paniek, er is geen vrouw overboord. Een terrorisme-oefening in Rome leverde deze hilarische beelden op.
Ik vraag me stilzwijgend af waarom men de rondborstige platieken vrijwilligsters geen kleren heeft aangetrokken. De Jappen staan er toch al iets verder mee. Rome, hoofdstad van een land met de meest bekende modeontwerpers, wordt een stad zonder zeden of smaak. Of wordt dit misschien de nieuwe mode?

Op't gemak é ket!

selfmade with Paint