Zondagnacht ben ik voor de allereerste keer naar een Belgische discotheek geweest. Ge zult u afvragen:
"what the hell kraamt em nu weer uit?"; maar 't is echt waar. Dat ik veel uit ga, hoeft geen twijfel, maar den deze is nog nooit naar een discotheek gegaan... buiten die stulpjes in Italië, met de zesdes tijdens onze Italiëreis, en de clubs in Zürich. Voor de rest herinner ik mij niets, maar dat ligt misschien meer aan bier dan iets anders. Ach nee, serieus, ik was nog nooit naar een discotheek geweest, tot deze zondag.
Meestal vindt ge mij op grote events. Dingen die ik zoal heb mogen genieten waren Illusion en Cherrymoon in't sportpaleis, I Love Techno en de cityparade te Gent, Zillion beach in Hasselt, een afterparty in de Brabanthallen en niet te vergeten Sensation Black in de Amsterdam Arena... En misschien wel duizend kleine feestjes.
Maar soit, ik ben dus naar een discotheek gegaan (4e keer), en aan die wonderbaarlijke gebeurtenis ging een hele historie vooraf.
Het begon allemaal toen Maarten, een dj die ik al even via msn ken, mij vroeg of ik wou meekomen naar de Vizion, een nieuwe discotheek in Westerlo. Ik moest niet lang nadenken, want ik had dat weekend nog maar twee feestjes gedaan ;-) en ik voelde mij nog fit om er nog eentje bij te placeren. Daarbij kwam nog dat het in een discotheek was, en op 21-jarige leeftijd wordt het eens tijd dat ge in zo'n tent zijt geweest. Hij kwam mij oppikken, samen met een kerel die ik nog kende van een vakantiejobke. Maar er waren ook andere mensen in een tweede wagen en we moesten nog iemand in de buurt gaan ophalen...
We kwamen aan op een plaats X waar eenieder van ons zich niet op zijn gemak zou voelen. Een huis met een stort in de tuin, geen verlichting, overal planken, bakstenen en werkmateriaal aant rondslingeren. Officieel luidde het "verbouwingen". Boven aangekomen hoor ik een ruzie tussen die kerel en zijn vriendin. Terug naar onder. De meid wil een 'normaal leven', zevert over "problemen met Turken", en *hokusdepokus* daar komen er zowaar twee binnen.
De ene, een kleine, maar naar't schijnt zeer gevaarlijke crimineel, draagt aan hoedje, en is duidelijk de grote baas. Hij zou al eens iemand zijn voet hebben afgeknald met een tweeloop, en heeft al vier maanden daarvoor in den bak gezeten. Den tweede, een grote brede, maar naar't schijnt nog veel gevaarlijkere kerel, is kortgeschoren, en is duidelijk de bodyguard van de kleine. Men noemt hem 'den beer' van Beringen. En als die naar u kijkt, schijt ge gewoon in uw broekske, zelfs al speelt ge tien jaar in de
WWE.
Deze twee individu's zijn de meest zware mannen uit Beringen. De kleine voert het woord en er wordt een hoop stoere taal verkocht. De 'vriend' zegt dat hij 'niets met de zaak te maken heeft'. Het gaat volgens mij over een bestelling speed bij een rivaliserende bende. En de kleine kan er niet mee lachen, want 'ze vriendin is al ienz schief gegan fan spiet' en de grote lacht sowieso al nooit.
Maarten en ik trappen het voor de zekerheid af, want we willen geen kogel in onze voeten. Die voeten kunnen we beter gebruiken om te gaan feesten. Zodus, we nemen de wagen en sjeezen gezellig doch in shocktoestand door naar die nieuwe discotheek.
---
In de nieuwe discotheek 'vizion' aangekomen, euh, verveelde ik mij te pletter. Mooi was het daar wel, maar er was weinig volk, en het volk dat er was had een zwaar johny- en marina-gehalte, de muziek was niet echt wat de affiche had beloofd, en de sfeer was ver te zoeken. Ik keek wat rond, en merkte slechts drie knappe meiden; de ene deed een dance-act, de andere werkte als dienster (weeral), en de andere shakete met vriendinnen op de lichtgevende dansvloer. Gene vette dus.
pyro deed de johny's vreemd opkijkenOndertussen komen de anderen aan, en die gaan tien minuten later alweer naar buiten voor hun portie drugs. Man man. Gelukkig zat de sfeer er toen al wel een beetje in, en begaven we ons naar de dansvloer. Ik amuseerde mij op 80-90-groovy-music, dartelde vrolijk op de beats, en kwam tot de constatatie dat het knappe meisje, dat ik al heel de avond in 't oog had, verdacht dicht rond mij aan't dansen was.
Mijn nieuwe strategie is: rustig blijven, zelf niets forceren :-D dus ik dans verder, hoewel ik af en toe wat oogcontact maak met hare schoonheid. Ze heeft zalige schoentjes aan, met naaldhakjes en een koordje rond haar enkels, ze danst lekker sweet en ze heeft krullen; maar vooral; ze lacht en ze is vrolijk. Ohh ohh.
En ze danst dichter, en we dansen even samen, op een halve meter van elkaar, en de elektriciteit is er, en alles is goed. Ik babbel met mijne maat, en opeens shaket ze daar achter mij, oh oh oh oh. Super.
En zoals altijd gebeurt er dan iets. In dit geval wil Maarten naar huis. Paniek, ramp, want we zijn pas samen aan't dansen, en dan dit. Arghh, ik ga haar zeggen dat ik weg moet, ze vindt het jammer. We wisselen nog een paar woorden en ik ga weg, en bij het naarbuitengaan geef ik haar mijn gegevens, en vertek dan definitief naar huis...
En zoals ik al wel had kunnen verwachten, heeft ze nog altijd niets van zich laten horen.
Verdomme. En dat zeg ik niet zomaar, want ik had haar de hele avond in de gaten, ze was mijn type, en zij maakte the first move. 't Is verdomme allemaal de schuld van die twee Turken, zeg ik u.
:-(
Dimitri
