Ghettoblaster
De zigeunervrouw die haastig rammelend met haar potje om geld vraagt wimpel ik af terwijl ik naar het station wandel. Ik geloof na een of ander onderzoek niet meer dat ze in een bende opereert. Maar hun stijl van onbeleefd geld afsmeken zint me niet. Als er ne kleine bij hangt nog minder. Even verderop werp ik een duo muzikanten wat kleingeld toe. Er zat schwung in hun muziek. Ge moet er wat voor doen, denk ik dan.
Een kwartier daarvoor liet ik nog nieuwe pasfoto's afprinten. In zo'n klein winkeltje waar geïmporteerde gsm's te koop staan en waar afpingelen blijkbaar een vaste gewoonte is. Zondag liet ik daar foto's nemen, maar de Mohammed van dienst wist me te vertellen dat 'peut-être la photo a été prise de trop loin donc elle pourrait être réfusée'. Bedankt, vriend! Ik sloeg de kopgrootlimietparameters er dan maar op na en keerde daags nadien (voor de grote trip terug naar Limburg) terug met de vrolijke zin 'désolé chef, on a réfusé la photo!'. En zodus kreeg ik zonder afpingelen in totaal 12 foto's voor mijn geld. Shukran.
Daarna vroeg een alternativo met een ghettoblaster nog op een originele manier om geld: 'un grand billet pour moi?'. Mooi geprobeerd, lach ik binnensmonds. Die rakker naast u heeft ooit m'n halve hamburger gekregen. Een half uur later vroeg die gast opnieuw een hamburger. Ge moet niet denken dat hij mij heeft uitgenodigd voor een ghettoblasterfeestje!
Daarna nam ik nog eens de trein met de stroom van pendelaars en keerde naar het ouderlijk dorp, alwaar er helemaal geen volk op straat stond te bedelen. Bij nader inzien waren er zelfs geen voetgangers in het centrum. En in die doodsheid stapte ik het stadhuis binnen, alweer ik Maria van het onthaal een goede avond wenste en Francine van de burgerlijke stand mijn foto toestopte. Op het scherm langs de kerk verscheen er in rode leds 'kijk deze avond naar Tessenderlo TV'. Ik vroeg me af wat er te melden viel, en verlangde terug naar de stad met Franstaligen, zwervers en muzikanten.
Een kwartier daarvoor liet ik nog nieuwe pasfoto's afprinten. In zo'n klein winkeltje waar geïmporteerde gsm's te koop staan en waar afpingelen blijkbaar een vaste gewoonte is. Zondag liet ik daar foto's nemen, maar de Mohammed van dienst wist me te vertellen dat 'peut-être la photo a été prise de trop loin donc elle pourrait être réfusée'. Bedankt, vriend! Ik sloeg de kopgrootlimietparameters er dan maar op na en keerde daags nadien (voor de grote trip terug naar Limburg) terug met de vrolijke zin 'désolé chef, on a réfusé la photo!'. En zodus kreeg ik zonder afpingelen in totaal 12 foto's voor mijn geld. Shukran.
Daarna vroeg een alternativo met een ghettoblaster nog op een originele manier om geld: 'un grand billet pour moi?'. Mooi geprobeerd, lach ik binnensmonds. Die rakker naast u heeft ooit m'n halve hamburger gekregen. Een half uur later vroeg die gast opnieuw een hamburger. Ge moet niet denken dat hij mij heeft uitgenodigd voor een ghettoblasterfeestje!
Daarna nam ik nog eens de trein met de stroom van pendelaars en keerde naar het ouderlijk dorp, alwaar er helemaal geen volk op straat stond te bedelen. Bij nader inzien waren er zelfs geen voetgangers in het centrum. En in die doodsheid stapte ik het stadhuis binnen, alweer ik Maria van het onthaal een goede avond wenste en Francine van de burgerlijke stand mijn foto toestopte. Op het scherm langs de kerk verscheen er in rode leds 'kijk deze avond naar Tessenderlo TV'. Ik vroeg me af wat er te melden viel, en verlangde terug naar de stad met Franstaligen, zwervers en muzikanten.