Arcadofilie
Een doordeweekse dag in december, het schrijven veelal niet waard. Maar wat voor u een depressieve koude dag moest lijken, bleek voor ondergetekende een revelatie van jewelste. Ik nam de metro richting Anderlecht, alwaar playbelgium een beurs had verschanst in een diepe kelder.
In de kelders van Curegehem kreeg ik de drugs van nostalgie te voelen. Geluk, vriend, maal drie. Weet ge, als ge als 25-jarige sukkel nog eens hard moogt tokkelen op arcadespellen, consoles en zakmachientjes gelijk vroeger, dan voelt ge u meer dan gelukkig - en oud anderzijds. Het was een heerlijke ondergesneeuwde avond zoals er te weinig zijn; een artificieel door computerbakken opgewarmde kelder, een walhalla aan spelletjes. Ge zou denken dat ik een freak ben, en dat ben ik ook. Maar wat deed u dan, op die doordeweekse dag in december?
In de kelders van Curegehem kreeg ik de drugs van nostalgie te voelen. Geluk, vriend, maal drie. Weet ge, als ge als 25-jarige sukkel nog eens hard moogt tokkelen op arcadespellen, consoles en zakmachientjes gelijk vroeger, dan voelt ge u meer dan gelukkig - en oud anderzijds. Het was een heerlijke ondergesneeuwde avond zoals er te weinig zijn; een artificieel door computerbakken opgewarmde kelder, een walhalla aan spelletjes. Ge zou denken dat ik een freak ben, en dat ben ik ook. Maar wat deed u dan, op die doordeweekse dag in december?