Inktpot
We schrijven 1 november. De radio speelt trage nummers, overzingt stil de druppels die op de ruiten tikken. Als je regen zou kunnen vergeven, doe je het alleen op één november; zelfs de grauwe hemel mag er voor één keer bij. Het is herfst, het is gezellig. Dit vraagt om bij elkaar te kronkelen en 's morgens zoenend tussen droom en werkelijkheid te dijen. Mijn oor tuut. Verdomme toch. Ik maak een poster in photoshop. Een echte vette. Irrelevantie mág, op zondag.
Ik wil schrijven over het gegeven, over vandaag, gisteren. Over dat vreemd maar heerlijk parfum dat rond me heen krult. Maar vandaag geef ik mijn pen aan mensen die beter kunnen. Ze schrijven over vreemdheden in de metro, het winkeltje van om de hoek, de vrouw met kind in de straat. Daar ben ik jaloers op. Neem nu deze blog. Als ik dát lees, dan voel ik mij gelukkig, maar eveneens zijdelings gepriemd om zélf wat meer te schrijven. Dat schrijven vergt een creatieve geest, die niet verwaterd mag worden door het werkritme. Regen helpt daarbij, tegenstrijdig genoeg.
Tijdens het lezen van die blog, trek ik rechte lijnen in de virtuele wereld. Een observatie daar, een observatie hier. De lijnen kruisen vaak op een steenworp van mijn appartement. Die man móet gewoon in de buurt wonen. Ik ruik zijn aanwezigheid, ik ontloop 'm net elke keer. Als hij het zag, ben ik al weg, of was hij net vroeger. Het is heerlijk om te lezen hoe hij onze buurt bezingt, terwijl een willekeurige bezoeker los voorbijgaat aan deze kleine details. En - ik beken - ikzelf ook wel eens.
Laatstleden vermoedde ik dat ik de schrijver gezien had. En hij mij. In de goedkope Vietnamees een paar straten verder, zag ik een individu van rond de dertig meeluisteren over mijn luisteraars schouder. Ik knikte vriendelijk en kreeg een glimlach terug - maar ik wacht nog steeds tevergeefs op inkt die mij geobserveerd had. Ik besloot vandaag niet langer te wachten en er zelf voor te gaan. Et voila; de virtuele inktpot is er weer.
Lees ook: http://hetrijkderzinnekes.blogspot.com/
Ik wil schrijven over het gegeven, over vandaag, gisteren. Over dat vreemd maar heerlijk parfum dat rond me heen krult. Maar vandaag geef ik mijn pen aan mensen die beter kunnen. Ze schrijven over vreemdheden in de metro, het winkeltje van om de hoek, de vrouw met kind in de straat. Daar ben ik jaloers op. Neem nu deze blog. Als ik dát lees, dan voel ik mij gelukkig, maar eveneens zijdelings gepriemd om zélf wat meer te schrijven. Dat schrijven vergt een creatieve geest, die niet verwaterd mag worden door het werkritme. Regen helpt daarbij, tegenstrijdig genoeg.
Tijdens het lezen van die blog, trek ik rechte lijnen in de virtuele wereld. Een observatie daar, een observatie hier. De lijnen kruisen vaak op een steenworp van mijn appartement. Die man móet gewoon in de buurt wonen. Ik ruik zijn aanwezigheid, ik ontloop 'm net elke keer. Als hij het zag, ben ik al weg, of was hij net vroeger. Het is heerlijk om te lezen hoe hij onze buurt bezingt, terwijl een willekeurige bezoeker los voorbijgaat aan deze kleine details. En - ik beken - ikzelf ook wel eens.
Laatstleden vermoedde ik dat ik de schrijver gezien had. En hij mij. In de goedkope Vietnamees een paar straten verder, zag ik een individu van rond de dertig meeluisteren over mijn luisteraars schouder. Ik knikte vriendelijk en kreeg een glimlach terug - maar ik wacht nog steeds tevergeefs op inkt die mij geobserveerd had. Ik besloot vandaag niet langer te wachten en er zelf voor te gaan. Et voila; de virtuele inktpot is er weer.
Lees ook: http://hetrijkderzinnekes.blogspot.com/