Kat

De beperktheid van een dag van vierentwintig uur maakt het leven er niet eenvoudig op. Hoe wilt ge nog dat een mens kan bloggen. Deze morgen stond ik om acht uur al in Namen, na het werk ben ik nog langs een winkel gelopen om een speelgoedje te zoeken voor een nog ongeboren baby van een collega. En toch vond ik daarnet nog de tijd om even in gedachten met een kat te praten. Ik dacht: Kat, als ik u zo-even ferm had laten schrikken, waar ge zeker onder een auto gekomen. De kat dacht terug: Jongen, als ge mij hadt doen schrikken, had ik u zeker een krats gegeven in uw gezicht. Ik liet de kat voor wat ze was en verkeek mij op het reuzenrad dat sinds een week op de Vismarkt staat te pronken. Het is kerstmarkt. Het is drukte. Maar kerstmarkt of niet, dacht ik, in Brussel lopen de mensen er altijd speciaal bij. De ene rasta vraagt u een hamburger, de andere entertainer speelt muziek, een stillerd loopt verborgen onder zijn iPod-oortjes, een vrouw draagt speciale henna en glitter op haar gezicht, en nog een andere loopt zo hip gekleed dat een dorp er van zou spreken maar een stad net niet. Die hele resem figuranten in de stad laat het drukke tijdsschema zijn invloed gelden: er is weinig tijd in de stad, en die korte anonieme tijd wordt vaak gebruikt om zichzelf kenbaar te maken: stijl, parfum, kleding, restaurantje, muziek, tentoonstelling, kunst, etc. En zo krijgt een mens toch nog inspiratie om te bloggen. En dat werd tijd.