Lord Byron

En toen zat ik hier nu, in het kunstcafé van om de hoek, op een boogscheut van de Beurs en de Place St. Géry. Terwijl ik gisteren nog zat te lopen in het park van Laken (ik ben tegenwoordig een uitermate sportieve twintiger), had ik vandaag een rendez-vous met Eden, een leuke vrouw van rond de die full-time kunstenares is (ik ben tegenwoordig een uitermate kunstzinnige wannabe). Ik hou me bezig met een website voor haar te maken, en vandaag bespraken we het grafische gedeelte van de site. Nadien had ik nog enkele informele gesprekken had met een professor over kunst, met name over mijn favoriete schilderij (ik ben tegenwoordig een uitermate kunstzinnige kunstkenner, *knipoog*). Om een lang verhaal kort te maken; ik kreeg eergisteren een telefoontje (van een half uur!) uit New-York. Mijn favoriete schilderij zocht een koper, en ik kon hem worden, tegen een prijsje. Oh pijn, oh pijn, die prijs. Nou ja, eigenlijk niet (ik ben tegenwoordig een erg welstellende weldoener). Maar een investering zou het zeker worden, de schilder in kwestie wordt bekend. En ik zou rijk worden, heel rijk. Maar ach, meisjes vallen toch op innerlijk, niet op portefeuille? Oh, meisjes; de mooiste zijn keer op keer weer te vinden in cabrio-bmw's, naast hun rijke vent. Rijk is mooi. Mooi is duur. Meisjes zijn als schilderijen: je moet ze ophangen. Oei.
Maar ik prefereer rijk te worden door zélf creatief te zijn. En ik sprak af met Eden, en was creatief. Nu nog in het caféetje van om de hoek, later op de cover van een dik boek. Ik groet u. Vanuit de Lord Byron, het kunstcaféetje van om de hoek. Nog een pintje, graag!, gebaarde ik naar de knappe dienster (want tegenwoordig bestaat toeval niet meer - *knipoog*).
__
*einde*