Egypte (0)

Tegenwoordig schrijf ik aan een nieuwe roman, tevens toevallig ook mijn eerste boek van een reeks van meerdere. De titel van het boek is, gelukkig niet toepasselijk: "Ik was vijf toen ik zelfmoordneigingen kreeg". Deze titel is voorlopig nog een werktitel, aangezien ik nog geen rode draad in het boek heb gevonden en nog minder een 'richting waarnaartoe'. Het boek is daarom (voorlopig) ook nog geen bestseller, en nog minder een aanrader. Helaas liggen de schrijfwerken al een paar maanden stil, en besloot ik daarom vorige week even wat te gaan brainstormen op een geheime locatie. Dat deed ik met een selectieve entourage van elitaire mensen, waartoe mijn appartementgenoot-copain Graham, twee van zijn bankierende collega's en twee van mijn verkeersconsulterende collega's behoorden.

Om onze algemene fysiek wat bij te metselen, gingen we met z'n allen kitesurfavonturen in Egypte. Kitesurfen is de sport waarbij je op het water staat met een skatebord zonder wieltjes, hangend aan een flashy parachute-vlieger, waar de kitesurfer in kwestie aan vasthangt met vijf touwen. Het ultieme doel van deze sport is magische springbewegingen uit te voeren, terwijl de parachute met een gecontroleerde beweging het sportlichaam in de lucht neemt en menig meisje met open mond kijkt naar het voorbijflitsende ventje. In het andere geval vliegt er een meisje voorbij, en kijk ik met open mond naar het voorbijflitsende meisje. Aldus kan ik besluiten dat kitesurfen een flitsende sport is, of toch: zou moeten zijn. In praktijk bleek dit grapje iets moeilijker dan gedacht. De eerste poging leverde een voorwaartse snokbeweging uit, waarbij ikzelf en de instructeur een voorwaartse sprong ondergingen, waarbij ik met mijn babyface het water werd ingeslagen en de instructeur hoogstwaarschijnlijk een zucht maakte in de stekende zonnereflectie van mijn overwitte lichaam. Ik moet echter wel toegeven dat ik na enkele dagen de vlieger zo goed onder controle had, dat gecompliceerde body-track bewegingen doorheen de warme lagune reeds een feit waren.

Het ultieme doel hebben we helaas niet gehaald; na drie dagen intensieve training besloot de wind te gaan liggen. Dat was dus als het ware, zoals menig Egyptenaar zegt: bhak zeihl hahle. Hogervernoemde meisjes waren ook niet aanwezig op het resort, en daarom besloot ik af te zakken naar de immer verkeersonveilige stad Caïro. Deze stad bracht mij in contact met diepgelovige moslims, die door middel van torentjes hun geloof opdringen/opzingen aan de mensheid. Op zich is dat natuurlijk geen probleem, behalve als je af en toe wil slapen en naast zo'n orgeltoren ligt te slapen. Gelukkig ben ik niet zo narrow minded, voor mij is een moslim immers een goedlachs iemand die goede felaffels kan maken. En hoewel ik niet graag veralgemeen, moet ik zeggen dat Egyptenaren de vuilste keukens van de wereld hebben. Het is dan ook een klein wonder dat ik die week heb overleefd - enerzijds rekening houdend met de levensgevaarlijke kitesurfactiviteiten - en anderzijds met de voedingsmiddelen die een rechtstreekse aanval trachtten te plegen op mijn ingewanden.

Aangezien deze week is gevuld met allerhande hippe meetings en ik morgen alweer vroeg op pad moet richting Nederland om de toekomst van de verkeerswereld veilig te stellen, besluit ik het voorlopig hierbij te houden. Echter, laat dit een kleine inleiding zijn en een voorloper van enkele verslagjes over de wilde avonturen van een wilde Bras.