Cirkelbogen rond

Er zijn zo van die nachten dat het warme feestgedruis de lokroep van het feest doet wegsmelten. Daar sta je dan, in dat overvolle café vol dansende potentie, midden in een draaiende levende kolk van zweet en drank. Dit heeft geen zin. Het behaagt me niet. Ik stap de stad door. Het is zo'n quarterlife-evolutionair moment waarop je een soort innerlijke rust vindt, of zoekt, of opgelegd krijgt. Je staat midden in de grote kleurrijke stad, en combi's rijden af en en aan in blauwe cirkelbogen rond je heen. De nacht gaat zijn gang en ik ben blij alleen te zijn, en de rust lief te hebben. En dat de sterren boven de neonstad ononderbroken twinkelen, maakt deze nachtelijke hemelkoepel alleen maar eenzamer - en mooier.