Splitsing van het register

Beste gelovigen, het was Pasen en dat leverde een dikke mand vol met snoep en een heerlijk groot chocolade ei van mijn baas op. Heerlijk zonnetje buiten, maar op Pasen koos ik echter eieren voor mijn geld. Ik rustte voldaan uit nadat Brussel daags voordien mijn feestregister had opengespleten. Met Stijn, een compagnon die ik nog kende uit mijn middelbaar verleden, trokken we al drinkend door Sint-Joost-ten-Node. Een liter Jupilergoud later stonden we als heilige evangelisten in een kerk. Place Gésu, een kerk, een klooster met adembenemde graffiti en moderne kunst, veel volk, dj's en vele kleine en grootste danspartijen. Wat was me dat allemaal?
Het zag er allemaal overheerlijk uit. Een sfeerbeschrijving is hier niet op zijn plaats, een poging tot beschrijving zou nog niet eens raken aan de fundamenten van dát prachtige concept aldaar. Toen ik even later Juli Holz hoorde (en zag) zingen, sprongen mijn gevoelens op de bass op en neer, kronkelend langs haar melodieuze stemgeluid. Ik was op beatslag verliefd! Ik kroop de kerk rond, sloop op een dak en kwam zo backstage op de sofa bij Juli op gesprek. Wat een heerlijk konijn was me dat. Aldus besloot ik al haar schijfjes te kopen. Daarna trok ik enthousiast verder richting klooster, waar mijn geloof in de eeuwigheid der muziek een Rerum Novarum van jewelste kreeg toebedeeld. Want dit, beste vrienden, was één van mijn beste feestjes ooit.