Einde.

Je was de mooiste. De liefste. De beste. En ik hield van je. Maar het einde van de eindigheid, waar je zo'n schrik voor had, is aangebroken. Gisteren ben je gestorven. In mijn hart liet ik je gaan. Een illusie, dat was je. Een leugen zonder fundamenten, een wankel gebouw dat op instorten stond. Je bezat geen waarheid, geen respect. Gisteren ben ik gestorven. We konden geen afscheid nemen, maar dat hoefde ook niet.

Ergens voor mezelf, door jou. Daarmee is de reden van dit schrijven gezegd.