Dode sneeuw

Vroegere vlokjes
druppend en druipend
over verleden schone ramen
monotone droeve dretsen
gevangen in eigen tranen

Daarnet nog
spelend, zwevend
met verborgen glimlachjes
vlokjes puur en fijn en zuiver wit

Nu kerven drassige smurrielijnen
smalle wegen van verdriet
papperig langzaam naar beneden
en niemand die het ziet

Buiten sneeuwt het verder
maar m'n blik staat op oneindig
verwazigd door een glas
met lange strepen stervende sneeuw

27/12/05