Fiets
Deze morgen ben ik uit alle miserie vertrokken uit de les, want ik voelde mij slecht. Ik geef toe dat ik ook nauwelijks iets begreep van de leerstof die ze daar in mijn strot probeerden te rammen, maar eigenlijk kon ik het fysiek precies niet aan. Vreemd. Mijn lichaam verzet zich vast en zeker tegen de vogelgriep.
Aangekomen op kot, kwam ik de werkman van hier op kot tegen, en ik dacht opeens aan mijn arme fiets, die nog steeds met een doorgeroeste stuurstang stond te kreperen in de fietsenstalling. Mijn fiets, die ooit gestolen werd, waar niets meer authentiek aan hangt buiten de kader, mijn fiets waar ik zo graag op rij, gewoon omdat het al zo lang míjn fiets is.
Een paar minuten later was ik samen met de werkman mijn fiets aan't soigneren, en dat duurde toch wel even. Het object van reparatiewerken was deze keer de ganse stuurkolom vervangen door een stuur dat ik had gevonden op een fietsenkerkhof. Het oude stuur was zodanig doorgeroest, dat als ik naar links of rechts stuurde, mijn voorste wiel geen gehoor gaf aan deze opgelegde beweging. Dat is niet gezond, eerder levensgevaarlijk, voor mij en mijn fiets.
Een fietsstuur wisselen valt tegen. Oud stuur er uit wrikken, een ander erin, remmen overzetten, fietsbellen en reflector verzetten. Wat een werk, wat een miserie. Dan kom ik ook nog eens tot de conclusie dat mijn remmen totaal niet marcheren, want de kabels doen voor de zoveelste keer lastig. Zelfs het mechanica-bandje dat ik sinds kort aan mijn rechterhand draag, heeft geen positieve invloed op mijn capaciteiten als fietsenmaker.
Alles duurde zo lang, dat ik ook de les in de namiddag miste, want, ik moest eigenlijk ook nog ontbijten tijdens de middag. Maar, mijn fiets heeft tenminste terug zin in haar bestaan gevonden. En daar doe ik het voor :)
Mijn dagen komen een beetje overeen met het leven van mijn fiets. Ik voel me soms koud, sta te staan tussen een bende andere fietsen in een stom fietsenkot. En het was waarschijnlijk geen toeval dat mijn fiets net nu zijn stuur verloor. Ik voel me een beetje doelloos fietsen, zonder remmen, in een richting die ik zelf precies niet kies, zonder dat ik weet of ik er zo wel ga komen, hm hm.
Wie komt me repareren?
Aangekomen op kot, kwam ik de werkman van hier op kot tegen, en ik dacht opeens aan mijn arme fiets, die nog steeds met een doorgeroeste stuurstang stond te kreperen in de fietsenstalling. Mijn fiets, die ooit gestolen werd, waar niets meer authentiek aan hangt buiten de kader, mijn fiets waar ik zo graag op rij, gewoon omdat het al zo lang míjn fiets is.
Een paar minuten later was ik samen met de werkman mijn fiets aan't soigneren, en dat duurde toch wel even. Het object van reparatiewerken was deze keer de ganse stuurkolom vervangen door een stuur dat ik had gevonden op een fietsenkerkhof. Het oude stuur was zodanig doorgeroest, dat als ik naar links of rechts stuurde, mijn voorste wiel geen gehoor gaf aan deze opgelegde beweging. Dat is niet gezond, eerder levensgevaarlijk, voor mij en mijn fiets.
Een fietsstuur wisselen valt tegen. Oud stuur er uit wrikken, een ander erin, remmen overzetten, fietsbellen en reflector verzetten. Wat een werk, wat een miserie. Dan kom ik ook nog eens tot de conclusie dat mijn remmen totaal niet marcheren, want de kabels doen voor de zoveelste keer lastig. Zelfs het mechanica-bandje dat ik sinds kort aan mijn rechterhand draag, heeft geen positieve invloed op mijn capaciteiten als fietsenmaker.
Alles duurde zo lang, dat ik ook de les in de namiddag miste, want, ik moest eigenlijk ook nog ontbijten tijdens de middag. Maar, mijn fiets heeft tenminste terug zin in haar bestaan gevonden. En daar doe ik het voor :)
Mijn dagen komen een beetje overeen met het leven van mijn fiets. Ik voel me soms koud, sta te staan tussen een bende andere fietsen in een stom fietsenkot. En het was waarschijnlijk geen toeval dat mijn fiets net nu zijn stuur verloor. Ik voel me een beetje doelloos fietsen, zonder remmen, in een richting die ik zelf precies niet kies, zonder dat ik weet of ik er zo wel ga komen, hm hm.
Wie komt me repareren?