Zürich (door Graham en Dimitri) [4]
Het reggae-feestje viel wat tegen en dus spendeerden we de rest van de avond met Serainau en Simone, twee zwitsersen die wachtten op de eerste trein. Hun favoriete zin was tot onze grote amusement: "Das ist so ganz geil!" (dit kan ik beamen)
De laatste dag gingen we in een bui van nostalgie (en hormonen) richting het meer van Zürich. We relaxeten wat in de zon naast het water, namen wat foto's en keerden toen terug richting mijn kot, nog niet goed beseffend dat ook deze verbluffende trip snel zou eindigen. Op de terugweg ontmoetten we Rachel, een zwitserse die graag een babbeltje slaat met vreemdelingen. (excuseer, dit vraagt toch meer uitleg: ze slaat alleen babbeltjes met interessante mensen die vriendelijk naar haar lachen, daarna achtervolgt ze hen en er onstaat een vriendschap die even later uitmondt in een emotionele trouwpartij)
Ze kwam mee om dimitri te helpen inpakken (sure, lol) en ook daarna kwam ze mee om hem uit te wuiven. En, zo vertelde ze mij later, ze was oprecht droevig om iemand te zien vertrekken die ze nog maar drie uur geleden had ontmoet, maar waarvan het leek alsof ze hem al heel haar leven kende... Het was een emotioneel moment... snik...
Ik heb mij nog nooit zo geschaamd tijdens een afscheid, emotioneel was het wel, maar om twee mensen te zien wenen van verdriet (of geluk) en daarbij meer lawaai producerend dan een kippenkwekerij met vogelpest... dat ging er nu toch net IETSJE over :-)
Het was een fantastische reis. Bedankt Graham.
De laatste dag gingen we in een bui van nostalgie (en hormonen) richting het meer van Zürich. We relaxeten wat in de zon naast het water, namen wat foto's en keerden toen terug richting mijn kot, nog niet goed beseffend dat ook deze verbluffende trip snel zou eindigen. Op de terugweg ontmoetten we Rachel, een zwitserse die graag een babbeltje slaat met vreemdelingen. (excuseer, dit vraagt toch meer uitleg: ze slaat alleen babbeltjes met interessante mensen die vriendelijk naar haar lachen, daarna achtervolgt ze hen en er onstaat een vriendschap die even later uitmondt in een emotionele trouwpartij)
Ze kwam mee om dimitri te helpen inpakken (sure, lol) en ook daarna kwam ze mee om hem uit te wuiven. En, zo vertelde ze mij later, ze was oprecht droevig om iemand te zien vertrekken die ze nog maar drie uur geleden had ontmoet, maar waarvan het leek alsof ze hem al heel haar leven kende... Het was een emotioneel moment... snik...
Ik heb mij nog nooit zo geschaamd tijdens een afscheid, emotioneel was het wel, maar om twee mensen te zien wenen van verdriet (of geluk) en daarbij meer lawaai producerend dan een kippenkwekerij met vogelpest... dat ging er nu toch net IETSJE over :-)
Het was een fantastische reis. Bedankt Graham.