Zürich (door Graham en Dimitri) [1]
Laat ik beginnen met een universeel statement over de reis.
De eerste indruk die opkomt bij zo'n zin is misschien wel ongeloof. Je denkt misschien dat ik zoiets zeg omdat ik mij tegenover mijn lezers wil opstellen als een ongelooflijke avonturier ofzo.
Maar daar ga je serieus de mist in. Want ik kan onmogelijk uitleggen hoe zalig de reis wel was. Elke minuut beleefden Graham en ik iets boeiends. Was het geen party, een chillmoment, een babe, een zatte vrouw, twee hoeren die ons een quattro voorstelden, een salsafeest, een fotomoment, een interview met een onbekende, een dode op straat, een biertje of een lachpartij, dan was het misschien wel onze eeuwige vriendschap die de emoties bespeelde. Daarom schrap ik het vorige statement, en maak er een beter van.
Voila. Ik denk dat alles daarmee gezegd is. Een alomvattende zin die Graham zal beamen, en die enkele tranen van geluk zal loskweken bij twee stoere binken; één nog genietend in Zürich, één melig nagenietend in België.
Op de busreis naar Zürich bekenen we de almachtige 80ies film 'Topgun', alwat het thema werd voor de komende reis. Topgun, beste vrienden, is het verleden en de toekomst. 80ies music, 80ies music style, 80ies kleren, de hele handel hebben we verwerkt.
Een relaas van de eerste dagen heeft u al gehad, dus laten we de anderen dagen eens overlopen.
Hieronder laat ik Graham aan het woord, met commentaar van mij.
_____________________________
Beste lezers, door mij aan het woord te laten, maakt dimitri een grote fout. De reis spookt namelijk door mijn hoofd als een chaotische opeenvolging van waanzinnige feiten en nu wordt er van mij verwacht een zekere logica te herstellen in een plot dat zelfs Tarantino niet had kunnen bedenken. Ik verontschuldig mij nu reeds als ik fouten maak tegen de wetten van de chronologie, zaken vertel die niet echt zijn voorgevallen maar door de hilarische omstandigheden hun eigen leven zijn gaan leiden in mijn hersenen of als ik zaken vergeet te vertellen die werkelijk zijn voorgevallen doch door een overvloed aan exuberante details niet ter sprake komen.
Hier volgt een poging.
Ik maak geen fout, beste Graham. Ik weet dat ik u kan vertrouwen. Een misstap zou een publicatie van foto's opleveren die uw verdere carrière sterk in de war zou kunnen sturen. En dat weet ge, amigo ;)
Volgens mij ligt de moeilijke reconstructie van onze reis ook een beetje aan de overvloed zoet Zürichs bier dat we mogen genieten hebben, maar dit terzijde.
[tot zover deel 1 van onze avonturen]
[foto's staan online: check het fotoalbum]
De eerste indruk die opkomt bij zo'n zin is misschien wel ongeloof. Je denkt misschien dat ik zoiets zeg omdat ik mij tegenover mijn lezers wil opstellen als een ongelooflijke avonturier ofzo.
Maar daar ga je serieus de mist in. Want ik kan onmogelijk uitleggen hoe zalig de reis wel was. Elke minuut beleefden Graham en ik iets boeiends. Was het geen party, een chillmoment, een babe, een zatte vrouw, twee hoeren die ons een quattro voorstelden, een salsafeest, een fotomoment, een interview met een onbekende, een dode op straat, een biertje of een lachpartij, dan was het misschien wel onze eeuwige vriendschap die de emoties bespeelde. Daarom schrap ik het vorige statement, en maak er een beter van.
"Das was so gans geil!"
Voila. Ik denk dat alles daarmee gezegd is. Een alomvattende zin die Graham zal beamen, en die enkele tranen van geluk zal loskweken bij twee stoere binken; één nog genietend in Zürich, één melig nagenietend in België.
Op de busreis naar Zürich bekenen we de almachtige 80ies film 'Topgun', alwat het thema werd voor de komende reis. Topgun, beste vrienden, is het verleden en de toekomst. 80ies music, 80ies music style, 80ies kleren, de hele handel hebben we verwerkt.
Een relaas van de eerste dagen heeft u al gehad, dus laten we de anderen dagen eens overlopen.
Hieronder laat ik Graham aan het woord, met commentaar van mij.
_____________________________
Beste lezers, door mij aan het woord te laten, maakt dimitri een grote fout. De reis spookt namelijk door mijn hoofd als een chaotische opeenvolging van waanzinnige feiten en nu wordt er van mij verwacht een zekere logica te herstellen in een plot dat zelfs Tarantino niet had kunnen bedenken. Ik verontschuldig mij nu reeds als ik fouten maak tegen de wetten van de chronologie, zaken vertel die niet echt zijn voorgevallen maar door de hilarische omstandigheden hun eigen leven zijn gaan leiden in mijn hersenen of als ik zaken vergeet te vertellen die werkelijk zijn voorgevallen doch door een overvloed aan exuberante details niet ter sprake komen.
Hier volgt een poging.
Ik maak geen fout, beste Graham. Ik weet dat ik u kan vertrouwen. Een misstap zou een publicatie van foto's opleveren die uw verdere carrière sterk in de war zou kunnen sturen. En dat weet ge, amigo ;)
Volgens mij ligt de moeilijke reconstructie van onze reis ook een beetje aan de overvloed zoet Zürichs bier dat we mogen genieten hebben, maar dit terzijde.
[tot zover deel 1 van onze avonturen]
[foto's staan online: check het fotoalbum]