Vakantieverveling!
Een post-zalige-reis-depressie ofzo. Hoe moet ik dat nu uitleggen? Ik heb mij zalig geamuseerd in Zürich, ik kom terug thuis en... niets te doen hier. Vrienden die moeten studeren, anderen die aan't werk zijn. Ik mis de feestjes, de mensen, de natuur, het vrije leven...
Pas op, ik ben niet ongelukkig hier. Integendeel. Een eeuwige optimist, ik. Maar dan wel een optimist die weet dat het ergens anders nu wel véél leuker is. Ik koester de momenten in Zürich, met Graham, met Jo, met die tientallen mensen die we daar goed hebben leren kennen. Hier is't toch een pák anders...
Overdag zagen mijn ouders me de oren van m'n kop, met hun ouderwetse vervelende controlemechanismepraat. Het slaat gewoon op niets, hun gezever. Muziek te luid, niet met de wagen mogen rijden, geldgezever... Man man man. Waarom moet mijn pa nét verlof nemen als ik hier ben? Is dat een beloning voor die hardbevochten eerste zit? Miserie!
Uit die miserie slaap ik dan maar elke dag uit tot een uur of twee in de namiddag, eet wat, en computer tot een zeer diep kot in de nacht. Hoewel ik besef dat dit mij totaal geen voldoening brengt, want ik zou veel liever ergens aan't wandelen zijn op onverkend gebied. Of bij een lief meisje zijn ergens. Eentje die weet wat "leven" is. Oh ja, ik ben single. De wereld is hard, soms.
Gelukkig gaat er in't weekend wat verandering in komen. Qua sociale contacten dan - nu ja, misschien ook qua lief. Hehe. Vrijdag een goeie party met Thomas en de maten, zaterdag waarschijnlijk naar Antwerpen. Shoppen in de Kammenstraat, partyen met mijn ondertussen goede vriend Graham. En ik ga mijn haar ook nog eens laten knippen door een leuke meid, die er dan ook nog een kleur wil ingooien. Afwisseling! Trendy! Actie! Spectakel! Voor mij een blauwe schijn of grijs, als't kan. Jan Leyers grijs, subliem.
Ach, misschien wat een harde post hier. De werkelijkeheid is veel mooier hoor. Ik geniet altijd van't leven. Maar 't was -heel even- een oproep aan al die avontuurlijk mensen: hier ben ik! Hier! Kom mij halen! Ik wil iets doen!
Vakantiegroeten,
dM3
Pas op, ik ben niet ongelukkig hier. Integendeel. Een eeuwige optimist, ik. Maar dan wel een optimist die weet dat het ergens anders nu wel véél leuker is. Ik koester de momenten in Zürich, met Graham, met Jo, met die tientallen mensen die we daar goed hebben leren kennen. Hier is't toch een pák anders...
Overdag zagen mijn ouders me de oren van m'n kop, met hun ouderwetse vervelende controlemechanismepraat. Het slaat gewoon op niets, hun gezever. Muziek te luid, niet met de wagen mogen rijden, geldgezever... Man man man. Waarom moet mijn pa nét verlof nemen als ik hier ben? Is dat een beloning voor die hardbevochten eerste zit? Miserie!
Uit die miserie slaap ik dan maar elke dag uit tot een uur of twee in de namiddag, eet wat, en computer tot een zeer diep kot in de nacht. Hoewel ik besef dat dit mij totaal geen voldoening brengt, want ik zou veel liever ergens aan't wandelen zijn op onverkend gebied. Of bij een lief meisje zijn ergens. Eentje die weet wat "leven" is. Oh ja, ik ben single. De wereld is hard, soms.
Gelukkig gaat er in't weekend wat verandering in komen. Qua sociale contacten dan - nu ja, misschien ook qua lief. Hehe. Vrijdag een goeie party met Thomas en de maten, zaterdag waarschijnlijk naar Antwerpen. Shoppen in de Kammenstraat, partyen met mijn ondertussen goede vriend Graham. En ik ga mijn haar ook nog eens laten knippen door een leuke meid, die er dan ook nog een kleur wil ingooien. Afwisseling! Trendy! Actie! Spectakel! Voor mij een blauwe schijn of grijs, als't kan. Jan Leyers grijs, subliem.Ach, misschien wat een harde post hier. De werkelijkeheid is veel mooier hoor. Ik geniet altijd van't leven. Maar 't was -heel even- een oproep aan al die avontuurlijk mensen: hier ben ik! Hier! Kom mij halen! Ik wil iets doen!
Vakantiegroeten,
dM3