Straatgedachten

Het is vijf voor twaalf
wanneer ik ontspannen en zelfverzekerd
langs drassende regen marcheer

Het weinige onzekere straatlicht
lijkt voor pessimisten
wel een broedplaats van nieuwe druppels
die schuine natte strepen trekken
tussen hel en horizon

Het deert me niet. Waarom zou het?
Een paraplu van liefde en hoop
omarmt mijn aura
beschermt mijn kwetsbare ik

Mijn zintuigen speuren en vinden, zaligheid alom
reflecties in plassen, vochtige zomergeur, een plagende wind...
en wroekige eenzaamheid
wordt plots een vrij gevoel van zelfstandig genot

Een pessimist ziet slechts de duistere nacht
met zijn wolkenmacht
denkt niet aan de zon, die er altijd wel is,
en die elke ochtend
trouw naar het appèl schrijdt

Geef nooit op
lieve jij
sluit je ogen voor het slechte
zoek elk moment naar het goede
open je ogen voor het mooie

Verwacht rustig vol vertrouwen
de zomerende liefdezon
die op je wacht
onder de horizon

dM3
7/7/05