Vogel, vlieg!

Ik woon vlak naast Tessenderlo Chemie. Een zalig bedrijf, ik ben er half verliefd op. Ze denken daar echt aan alles en iedereen. De strengste milieunormen, nauwelijks hinder voor de omwonenden, alles voor hun arbeiders... En ook de natuur steken ze een handje toe.

Zo is sinds deze winter een nestkast op de hoge schoorsteen (van zo'n 90m) geplaats, om een valkenpaar te lokken. (zie foto, als je erop klikt, héél klein stipje links). Valken zijn met uitsterven bedreigd, dus helpen die handel, nietwaar. En er was eigenlijk nog wel een extra reden om zo'n dierentuin te adopteren, zo'n beetje om de duiven hier te komen opvreten.

Het project, dat op de voet wordt gevolgd door natuur- en vogelliefhebbers, is al vrij goed gelukt, er is zelfs (minstens) ene kleine bij gekomen. Die is al wel eens uit zijn nest getotterd, maar het klein grut leeft gelukkig nog. Ze gaan hem zo snel mogelijk terug in zijn kot duwen. Dat alles gaf me inspiratie voor dit gedicht. Een gedicht met een diepe betekenis.


Vogel, vlieg

Wat is het vreemd
jonge vogel
jij zo hoog almachtig.

Je krijgt alles zomaar
-dat is niet velen gegeven-
dat beschermende nest,
warme lucht van technologie
en een bakstenen bescherming
badend in het eeuwige licht van toekomst.

Steek je kop naar buiten
kijk naar onze schepping
iedereen ten dienste van je

Spreid je vleugels en vlieg.
Als je valt, dragen ze je terug.
Als je je kwetst, verzorgen ze je.

Wat voel ik me vreemd,
jonge vogel
als ik besef
dat jij mij bent.



Grote Vogel, waak over me.
Door je wakend oog over mij
geef je me moed en kracht.