Illusies in bed

Alleen in mijn simpel bed
vol met wijnflessen en met vragen
veins ik jou
door slechts gesloten ogen
geen seconde van me weg

de illusie van je sierlijke krullen
tastbaar zachtbaar en toch zo ver
schenkt mijn glazen hart met rode wijn
zonder twijfel pompt het
timmerend aan ons prille liefdesnest;
een paleis van liefde op vlammend hete fundamenten

grijp me dansend in verleiding
samen over de drempel vragen
je vingertoppen strelend langs me heen
als ware het zwoel stollende kaarsdruppels
nooit meer van me los

in mijn simpel bed
zweef ik
elke nacht
dwingt de wijn mijn ogen te openen
en hoop ik stiekem dat jouw hart
niet hetzelfde van ons dacht
vannacht



Ter gelegenheid van Valentijn, op aanraden van Kristof. Ik heb het geschreven voor een krant waar je kon inzendingen doen.

Het zal wel duidelijk zijn dat het gaat over iemand die (genietend) drinkt, aan zijn geliefde denkt, die, omwille van teveel vragen, geen relatie heeft met deze persoon. Voel je het?