Druk in Leuven....

Als ik rij door Leuven
kwetsbaar op mijn fiets
bijt de sneeuw diep in mijn bleke huid
maar deren doet het mij niet

Ik sluit mijn ogen even
en rij voorbij de plaats waar ik jou kuste
huiver
en denk weer verder aan jou

Elke seconde dat ik niets meer van jou hoor
een eeuwige pijn elke keer
opnieuw opnieuw elke keer
elke seconde

Wagens snel en hitsig
crossend naar elk licht
passeren gevoelloos eenzame fietsers

Optrekken en rook blazen
het is...
warm
achter hun ruiten

Ze rijden elk met hun eigen doel
en daartussen ik
doelloos op mijn fietske
koud ingekrompen ziek

Ik blaas mijn adem in wervelende wolkjes
niemand die het ziet