Het warenhuis.
Vandaag ben ik gaan winkelen in een warenhuis. Dat gebeurt natuurlijk wel meer, maar vandaag had ik toch mijn bedenkingen. Een kortverhaal.
11u 's Morgens. Een kudde koude mensen drumt zich door de draaideuren van den Delhaize in Leuven. Het lijkt wel een pretpark. Eerst jetonnekes halen voor uw karreke... en dan kan het feest beginnen. Grijpen wat je kan, en je buit plechtig gooien in 't karreke, peekes omverrijden en gluren wat die blonde slet koopt. Ondertussen draait de verantwoordelijke de saaiste platen van 6 jaar geleden om de sfeer erin te houden. Een wijnverantwoordelijke schenkt een wijn van 2005 uit en probeert het blondje zat te voeren. De man in de beenhouwerij kijkt nog nauwelijks op, enkel als ik te luid brul dat de wormen uit het gehakt komen gekropen. Hij drijgt met zijn verroest hakmes. Ik maak me uit de voeten.
Daar zie ik opeens een beeldig meiske. Ik duw mijn karretje stoer uit de zuivelafdeling, om de rayon na haar schoon naast haar uit te komen. In de spiegeling van de aangewasemde diepvriezers zie ik hoe het schatje de Flair uit de rekken neemt. Schuchter kijk ik over mijn schouder. Ze kijkt. Ik lach. Ze glimlacht.
Plots verandert haar blik. Ze kijkt gedégouteerd, afstandelijk. Tijd om te reageren heb ik niet, want enkele ogenblikken later dondert een hele muur Always-paketten over me heen. Ach. Warenhuizen. Ik maak me uit de voeten en snel naar de kassa's.
Het is moeilijk kiezen waar aan te schuiven. Bij de rosse op leeftijd staat slechts een enkeling, de blonde stagaire heeft meer succes. Ik zie een oud koppel aankomen. De vent, die het karretje bestuurt, rijdt snel naar blonde. De vrouw is kwaad, geeft de oude een tik. De man kijkt erg ontgoocheld naar het blondje. Liefde is zalig.
De rij voor me, die naar de blonde schuift, is iets langer, en geeft me de mogelijkheid te observeren. Ik zie veel naïevelingen... Hoe meer 'de bezoekers' gezien hebben, hoe meer ze grepen wat ze konden. De karretjes wankelen overvol - het lijkt wel alsof ze tegen elkaar willen opbieden. De pijn komt steeds later, wanneer ze aan de kassa staan. Het feest is snel over als ze de rekening zien... "Briefjes op?" "Hebt ge een kaart?" Tzal wel moeten, want alles gaan trugleggen gaat niet gaan. Gezichtsverlies hé. En kassa's zijn enkel éénrichtingsvriendelijk.
Dan is het míjn toer om vijf minuten voor de kassierster te kunnen kwijlen. De blonde kijkt vreemd op als ze het pakje Always 2+1 extra ziet. Ik betaal en rep me wéér uit de voeten. "Hey, meneer! Ge hebt uw Always late ligge!!" Ik roep nog snel na: "Geef ze maar aan het mooie meisje met de Flair sebiet!!"
*fin*
11u 's Morgens. Een kudde koude mensen drumt zich door de draaideuren van den Delhaize in Leuven. Het lijkt wel een pretpark. Eerst jetonnekes halen voor uw karreke... en dan kan het feest beginnen. Grijpen wat je kan, en je buit plechtig gooien in 't karreke, peekes omverrijden en gluren wat die blonde slet koopt. Ondertussen draait de verantwoordelijke de saaiste platen van 6 jaar geleden om de sfeer erin te houden. Een wijnverantwoordelijke schenkt een wijn van 2005 uit en probeert het blondje zat te voeren. De man in de beenhouwerij kijkt nog nauwelijks op, enkel als ik te luid brul dat de wormen uit het gehakt komen gekropen. Hij drijgt met zijn verroest hakmes. Ik maak me uit de voeten.
Daar zie ik opeens een beeldig meiske. Ik duw mijn karretje stoer uit de zuivelafdeling, om de rayon na haar schoon naast haar uit te komen. In de spiegeling van de aangewasemde diepvriezers zie ik hoe het schatje de Flair uit de rekken neemt. Schuchter kijk ik over mijn schouder. Ze kijkt. Ik lach. Ze glimlacht.
Plots verandert haar blik. Ze kijkt gedégouteerd, afstandelijk. Tijd om te reageren heb ik niet, want enkele ogenblikken later dondert een hele muur Always-paketten over me heen. Ach. Warenhuizen. Ik maak me uit de voeten en snel naar de kassa's.
Het is moeilijk kiezen waar aan te schuiven. Bij de rosse op leeftijd staat slechts een enkeling, de blonde stagaire heeft meer succes. Ik zie een oud koppel aankomen. De vent, die het karretje bestuurt, rijdt snel naar blonde. De vrouw is kwaad, geeft de oude een tik. De man kijkt erg ontgoocheld naar het blondje. Liefde is zalig.
De rij voor me, die naar de blonde schuift, is iets langer, en geeft me de mogelijkheid te observeren. Ik zie veel naïevelingen... Hoe meer 'de bezoekers' gezien hebben, hoe meer ze grepen wat ze konden. De karretjes wankelen overvol - het lijkt wel alsof ze tegen elkaar willen opbieden. De pijn komt steeds later, wanneer ze aan de kassa staan. Het feest is snel over als ze de rekening zien... "Briefjes op?" "Hebt ge een kaart?" Tzal wel moeten, want alles gaan trugleggen gaat niet gaan. Gezichtsverlies hé. En kassa's zijn enkel éénrichtingsvriendelijk.
Dan is het míjn toer om vijf minuten voor de kassierster te kunnen kwijlen. De blonde kijkt vreemd op als ze het pakje Always 2+1 extra ziet. Ik betaal en rep me wéér uit de voeten. "Hey, meneer! Ge hebt uw Always late ligge!!" Ik roep nog snel na: "Geef ze maar aan het mooie meisje met de Flair sebiet!!"
*fin*